८. नावासुत्तं

३१८. यस्मा हि धम्मं पुरिसो विजञ्ञा, इन्दंव नं देवता पूजयेय्य;

सो पूजितो तस्मि पसन्नचित्तो, बहुस्सुतो पातुकरोति धम्मं.

३१९. तदट्ठिकत्वान निसम्म धीरो, धम्मानुधम्मं पटिपज्जमानो;

विञ्ञू विभावी निपुणो च होति, यो तादिसं भजति अप्पमत्तो.

३२०. खुद्दञ्च बालं उपसेवमानो, अनागतत्थञ्च उसूयकञ्च;

इधेव धम्मं अविभावयित्वा, अवितिण्णकङ्खो मरणं उपेति.

३२१. यथा नरो आपगमोतरित्वा, महोदकं सलिलं सीघसोतं;

सो वुय्हमानो अनुसोतगामी, किं सो परे सक्खति तारयेतुं.

३२२. तथेव धम्मं अविभावयित्वा, बहुस्सुतानं अनिसामयत्थं;

सयं अजानं अवितिण्णकङ्खो, किं सो परे सक्खति निज्झपेतुं.

३२३. यथापि नावं दळ्हमारुहित्वा, फियेन [पियेन (सी. स्या.)] रित्तेन समङ्गिभूतो;

सो तारये तत्थ बहूपि अञ्ञे, तत्रूपयञ्ञू कुसलो मुतीमा [मतीमा (स्या. क.)].

३२४. एवम्पि यो वेदगु भावितत्तो, बहुस्सुतो होति अवेधधम्मो;

सो खो परे निज्झपये पजानं, सोतावधानूपनिसूपपन्ने.

३२५. तस्मा हवे सप्पुरिसं भजेथ, मेधाविनञ्चेव बहुस्सुतञ्च;

अञ्ञाय अत्थं पटिपज्जमानो, विञ्ञातधम्मो स सुखं [सो सुखं (सी.)] लभेथाति.

नावासुत्तं अट्ठमं निट्ठितं.