६. धम्मचरियसुत्तं

२७६. धम्मचरियं ब्रह्मचरियं, एतदाहु वसुत्तमं;

पब्बजितोपि चे होति, अगारा अनगारियं.

२७७. सो चे मुखरजातिको, विहेसाभिरतो मगो;

जीवितं तस्स पापियो, रजं वड्ढेति अत्तनो.

२७८. कलहाभिरतो भिक्खु, मोहधम्मेन आवुतो;

अक्खातम्पि न जानाति, धम्मं बुद्धेन देसितं.

२७९. विहेसं भावितत्तानं, अविज्जाय पुरक्खतो;

संकिलेसं न जानाति, मग्गं निरयगामिनं.

२८०. विनिपातं समापन्नो, गब्भा गब्भं तमा तमं;

स वे तादिसको भिक्खु, पेच्च दुक्खं निगच्छति.

२८१. गूथकूपो यथा अस्स, सम्पुण्णो गणवस्सिको;

यो च एवरूपो अस्स, दुब्बिसोधो हि साङ्गणो.

२८२. यं एवरूपं जानाथ, भिक्खवो गेहनिस्सितं;

पापिच्छं पापसङ्कप्पं, पापआचारगोचरं.

२८३. सब्बे समग्गा हुत्वान, अभिनिब्बज्जियाथ [अभिनिब्बज्जयाथ (सी. पी. अ. नि. ८.१०)] नं;

कारण्डवं [कारण्डं व (स्या. क.) अ. नि. ८.१०] निद्धमथ, कसम्बुं अपकस्सथ [अवकस्सथ (सी. स्या. क.)].

२८४. ततो पलापे [पलासे (क.)] वाहेथ, अस्समणे समणमानिने;

निद्धमित्वान पापिच्छे, पापआचारगोचरे.

२८५. सुद्धा सुद्धेहि संवासं, कप्पयव्हो पतिस्सता;

ततो समग्गा निपका, दुक्खस्सन्तं करिस्सथाति.

धम्मचरियसुत्तं [कपिलसुत्तं (अट्ठ.)] छट्ठं निट्ठितं.