१४. धम्मिकसुत्तं

एवं मे सुतं – एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. अथ खो धम्मिको उपासको पञ्चहि उपासकसतेहि सद्धिं येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो धम्मिको उपासको भगवन्तं गाथाहि अज्झभासि –

३७८. ‘‘पुच्छामि तं गोतम भूरिपञ्ञ, कथंकरो सावको साधु होति;

यो वा अगारा अनगारमेति, अगारिनो वा पनुपासकासे.

३७९. ‘‘तुवञ्हि लोकस्स सदेवकस्स, गतिं पजानासि परायणञ्च;

न चत्थि तुल्यो निपुणत्थदस्सी, तुवञ्हि बुद्धं पवरं वदन्ति.

३८०. ‘‘सब्बं तुवं ञाणमवेच्च धम्मं, पकासेसि सत्ते अनुकम्पमानो;

विवट्टच्छदोसि समन्तचक्खु, विरोचसि विमलो सब्बलोके.

३८१. ‘‘आगञ्छि ते सन्तिके नागराजा, एरावणो नाम जिनोति सुत्वा;

सोपि तया मन्तयित्वाज्झगमा, साधूति सुत्वान पतीतरूपो.

३८२. ‘‘राजापि तं वेस्सवणो कुवेरो, उपेति धम्मं परिपुच्छमानो;

तस्सापि त्वं पुच्छितो ब्रूसि धीर, सो चापि सुत्वान पतीतरूपो.

३८३. ‘‘ये केचिमे तित्थिया वादसीला, आजीवका वा यदि वा निगण्ठा;

पञ्ञाय तं नातितरन्ति सब्बे, ठितो वजन्तं विय सीघगामिं.

३८४. ‘‘ये केचिमे ब्राह्मणा वादसीला, वुद्धा चापि ब्राह्मणा सन्ति केचि;

सब्बे तयि अत्थबद्धा भवन्ति, ये चापि अञ्ञे वादिनो मञ्ञमाना.

३८५. ‘‘अयञ्हि धम्मो निपुणो सुखो च, योयं तया भगवा सुप्पवुत्तो;

तमेव सब्बेपि [सब्बे मयं (स्या.)] सुस्सूसमाना, तं नो वद पुच्छितो बुद्धसेट्ठ.

३८६. ‘‘सब्बेपि मे भिक्खवो सन्निसिन्ना, उपासका चापि तथेव सोतुं;

सुणन्तु धम्मं विमलेनानुबुद्धं, सुभासितं वासवस्सेव देवा’’.

३८७. ‘‘सुणाथ मे भिक्खवो सावयामि वो, धम्मं धुतं तञ्च चराथ सब्बे;

इरियापथं पब्बजितानुलोमिकं, सेवेथ नं अत्थदसो मुतीमा.

३८८. ‘‘नो वे विकाले विचरेय्य भिक्खु, गामे च पिण्डाय चरेय्य काले;

अकालचारिञ्हि सजन्ति सङ्गा, तस्मा विकाले न चरन्ति बुद्धा.

३८९. ‘‘रूपा च सद्दा च रसा च गन्धा, फस्सा च ये सम्मदयन्ति सत्ते;

एतेसु धम्मेसु विनेय्य छन्दं, कालेन सो पविसे पातरासं.

३९०. ‘‘पिण्डञ्च भिक्खु समयेन लद्धा, एको पटिक्कम्म रहो निसीदे;

अज्झत्तचिन्ती न मनो बहिद्धा, निच्छारये सङ्गहितत्तभावो.

३९१. ‘‘सचेपि सो सल्लपे सावकेन, अञ्ञेन वा केनचि भिक्खुना वा;

धम्मं पणीतं तमुदाहरेय्य, न पेसुणं नोपि परूपवादं.

३९२. ‘‘वादञ्हि एके पटिसेनियन्ति, न ते पसंसाम परित्तपञ्ञे;

ततो ततो ने पसजन्ति सङ्गा, चित्तञ्हि ते तत्थ गमेन्ति दूरे.

३९३. ‘‘पिण्डं विहारं सयनासनञ्च, आपञ्च सङ्घाटिरजूपवाहनं;

सुत्वान धम्मं सुगतेन देसितं, सङ्खाय सेवे वरपञ्ञसावको.

३९४. ‘‘तस्मा हि पिण्डे सयनासने च, आपे च सङ्घाटिरजूपवाहने;

एतेसु धम्मेसु अनूपलित्तो, भिक्खु यथा पोक्खरे वारिबिन्दु.

३९५. ‘‘गहट्ठवत्तं पन वो वदामि, यथाकरो सावको साधु होति;

न हेस [न हेसो (सी.)] लब्भा सपरिग्गहेन, फस्सेतुं यो केवलो भिक्खुधम्मो.

३९६. ‘‘पाणं न हने [न हाने (सी.)] न च घातयेय्य, न चानुजञ्ञा हनतं परेसं;

सब्बेसु भूतेसु निधाय दण्डं, ये थावरा ये च तसा सन्ति [तसन्ति (सी. पी.)] लोके.

३९७. ‘‘ततो अदिन्नं परिवज्जयेय्य, किञ्चि क्वचि सावको बुज्झमानो;

न हारये हरतं नानुजञ्ञा, सब्बं अदिन्नं परिवज्जयेय्य.

३९८. ‘‘अब्रह्मचरियं परिवज्जयेय्य, अङ्गारकासुं जलितंव विञ्ञू;

असम्भुणन्तो पन ब्रह्मचरियं, परस्स दारं न अतिक्कमेय्य.

३९९. ‘‘सभग्गतो वा परिसग्गतो वा, एकस्स वेको [चेतो (सी. स्या.)] न मुसा भणेय्य;

न भाणये भणतं नानुजञ्ञा, सब्बं अभूतं परिवज्जयेय्य.

४००. ‘‘मज्जञ्च पानं न समाचरेय्य, धम्मं इमं रोचये यो गहट्ठो;

न पायये पिवतं नानुजञ्ञा, उम्मादनन्तं इति नं विदित्वा.

४०१. ‘‘मदा हि पापानि करोन्ति बाला, कारेन्ति चञ्ञेपि जने पमत्ते;

एतं अपुञ्ञायतनं विवज्जये, उम्मादनं मोहनं बालकन्तं.

४०२. ‘‘पाणं न हने न चादिन्नमादिये, मुसा न भासे न च मज्जपो सिया;

अब्रह्मचरिया विरमेय्य मेथुना, रत्तिं न भुञ्जेय्य विकालभोजनं.

४०३. ‘‘मालं न धारे न च गन्धमाचरे, मञ्चे छमायं व सयेथ सन्थते;

एतञ्हि अट्ठङ्गिकमाहुपोसथं, बुद्धेन दुक्खन्तगुना पकासितं.

४०४. ‘‘ततो च पक्खस्सुपवस्सुपोसथं, चातुद्दसिं पञ्चदसिञ्च अट्ठमिं;

पाटिहारियपक्खञ्च पसन्नमानसो, अट्ठङ्गुपेतं सुसमत्तरूपं.

४०५. ‘‘ततो च पातो उपवुत्थुपोसथो, अन्नेन पानेन च भिक्खुसङ्घं;

पसन्नचित्तो अनुमोदमानो, यथारहं संविभजेथ विञ्ञू.

४०६. ‘‘धम्मेन मातापितरो भरेय्य, पयोजये धम्मिकं सो वणिज्जं;

एतं गिही वत्तयमप्पमत्तो, सयम्पभे नाम उपेति देवे’’ति.

धम्मिकसुत्तं चुद्दसमं निट्ठितं.

चूळवग्गो दुतियो निट्ठितो.