११. राहुलसुत्तं

३३७. ‘‘कच्चि अभिण्हसंवासा, नावजानासि पण्डितं;

उक्काधारो [ओक्काधारो (स्या. क.)] मनुस्सानं, कच्चि अपचितो तया’’ [तव (सी. अट्ठ.)].

३३८. ‘‘नाहं अभिण्हसंवासा, अवजानामि पण्डितं;

उक्काधारो मनुस्सानं, निच्चं अपचितो मया’’.

३३९. ‘‘पञ्च कामगुणे हित्वा, पियरूपे मनोरमे;

सद्धाय घरा निक्खम्म, दुक्खस्सन्तकरो भव.

३४०. ‘‘मित्ते भजस्सु कल्याणे, पन्तञ्च सयनासनं;

विवित्तं अप्पनिग्घोसं, मत्तञ्ञू होहि भोजने.

३४१. ‘‘चीवरे पिण्डपाते च, पच्चये सयनासने;

एतेसु तण्हं माकासि, मा लोकं पुनरागमि.

३४२. ‘‘संवुतो पातिमोक्खस्मिं, इन्द्रियेसु च पञ्चसु;

सति कायगतात्यत्थु, निब्बिदाबहुलो भव.

३४३. ‘‘निमित्तं परिवज्जेहि, सुभं रागूपसञ्हितं;

असुभाय चित्तं भावेहि, एकग्गं सुसमाहितं.

३४४. ‘‘अनिमित्तञ्च भावेहि, मानानुसयमुज्जह;

ततो मानाभिसमया, उपसन्तो चरिस्सती’’ति.

इत्थं सुदं भगवा आयस्मन्तं राहुलं इमाहि गाथाहि अभिण्हं ओवदतीति.

राहुलसुत्तं एकादसमं निट्ठितं.