५. कुमारपेतवत्थु

४५३. अच्छेररूपं सुगतस्स ञाणं, सत्था यथा पुग्गलं ब्याकासि;

उस्सन्नपुञ्ञापि भवन्ति हेके, परित्तपुञ्ञापि भवन्ति हेके.

४५४. अयं कुमारो सीवथिकाय छड्डितो, अङ्गुट्ठस्नेहेन यापेति रत्तिं;

न यक्खभूता न सरीसपा [सिरिंसपा (सी. स्या. पी.)] वा, विहेठयेय्युं कतपुञ्ञं कुमारं.

४५५. सुनखापिमस्स पलिहिंसु पादे, धङ्का सिङ्गाला [सिगाला (सी. स्या. पी.)] परिवत्तयन्ति;

गब्भासयं पक्खिगणा हरन्ति, काका पन अक्खिमलं हरन्ति.

४५६. नयिमस्स [न इमस्स (स्या.), निमस्स (क.)] रक्खं विदहिंसु केचि, न ओसधं सासपधूपनं वा;

नक्खत्तयोगम्पि न अग्गहेसुं [न उग्गहेसुं (क.)], न सब्बधञ्ञानिपि आकिरिंसु.

४५७. एतादिसं उत्तमकिच्छपत्तं, रत्ताभतं सीवथिकाय छड्डितं;

नोनीतपिण्डंव पवेधमानं, ससंसयं जीवितसावसेसं.

४५८. तमद्दसा देवमनुस्सपूजितो, दिस्वा च तं ब्याकरि भूरिपञ्ञो;

‘‘अयं कुमारो नगरस्सिमस्स, अग्गकुलिको भविस्सति भोगतो च’’ [भोगवा च (स्या. क.)].

४५९. ‘‘किस्स [किं’स (?)] वतं किं पन ब्रह्मचरियं, किस्स सुचिण्णस्स अयं विपाको;

एतादिसं ब्यसनं पापुणित्वा, तं तादिसं पच्चनुभोस्सतिद्धि’’न्ति.

४६०. बुद्धपमुखस्स भिक्खुसङ्घस्स, पूजं अकासि जनता उळारं;

तत्रस्स चित्तस्सहु अञ्ञथत्तं, वाचं अभासि फरुसं असब्भं.

४६१. सो तं वितक्कं पविनोदयित्वा, पीतिं पसादं पटिलद्धा पच्छा;

तथागतं जेतवने वसन्तं, यागुया उपट्ठासि सत्तरत्तं.

४६२. तस्स [तं’स (?)] वतं तं पन ब्रह्मचरियं, तस्स सुचिण्णस्स अयं विपाको;

एतादिसं ब्यसनं पापुणित्वा, तं तादिसं पच्चनुभोस्सतिद्धिं.

४६३. ठत्वान सो वस्ससतं इधेव, सब्बेहि कामेहि समङ्गिभूतो;

कायस्स भेदा अभिसम्परायं, सहब्यतं गच्छति वासवस्साति.

कुमारपेतवत्थु पञ्चमं.