४. भुसपेतवत्थु

४४७. ‘‘भुसानि एको सालिं पुनापरो, अयञ्च नारी सकमंसलोहितं;

तुवञ्च गूथं असुचिं अकन्तं [अकन्तिकं (सी. पी.)], परिभुञ्जसि किस्स अयं विपाको’’ति.

४४८. ‘‘अयं पुरे मातरं हिंसति, अयं पन कूटवाणिजो;

अयं मंसानि खादित्वा, मुसावादेन वञ्चेति.

४४९. ‘‘अहं मनुस्सेसु मनुस्सभूता, अगारिनी सब्बकुलस्स इस्सरा;

सन्तेसु परिगुहामि, मा च किञ्चि इतो अदं.

४५०. ‘‘मुसावादेन छादेमि, ‘नत्थि एतं मम गेहे;

सचे सन्तं निगुहामि, गूथो मे होतु भोजनं’.

४५१. ‘‘तस्स कम्मस्स विपाकेन, मुसावादस्स चूभयं;

सुगन्धं सालिनो भत्तं, गूथं मे परिवत्तति.

४५२. ‘‘अवञ्झानि च कम्मानि, न हि कम्मं विनस्सति;

दुग्गन्धं किमिनं [किमिजं (सी.)] मीळं, भुञ्जामि च पिवामि चा’’ति.

भुसपेतवत्थु चतुत्थं.