३. रथकारपेतिवत्थु

४३९. ‘‘वेळुरियथम्भं रुचिरं पभस्सरं, विमानमारुय्ह अनेकचित्तं;

तत्थच्छसि देवि महानुभावे, पथद्धनि [समन्ततो (क.)] पन्नरसेव चन्दो.

४४०. ‘‘वण्णो च ते कनकस्स सन्निभो, उत्तत्तरूपो भुस दस्सनेय्यो;

पल्लङ्कसेट्ठे अतुले निसिन्ना, एका तुवं नत्थि च तुय्ह सामिको.

४४१. ‘‘इमा च ते पोक्खरणी समन्ता, पहूतमल्या [पहूतमाला (सी. स्या.)] बहुपुण्डरीका;

सुवण्णचुण्णेहि समन्तमोत्थता, न तत्थ पङ्को पणको च विज्जति.

४४२. ‘‘हंसा चिमे दस्सनीया मनोरमा, उदकस्मिमनुपरियन्ति सब्बदा;

समय्य वग्गूपनदन्ति सब्बे, बिन्दुस्सरा दुन्दुभीनंव घोसो.

४४३. ‘‘दद्दल्लमाना यससा यसस्सिनी, नावाय च त्वं अवलम्ब तिट्ठसि;

आळारपम्हे हसिते पियंवदे, सब्बङ्गकल्याणि भुसं विरोचसि.

४४४. ‘‘इदं विमानं विरजं समे ठितं, उय्यानवन्तं [उय्यानवनं (क.)] रतिनन्दिवड्ढनं;

इच्छामहं नारि अनोमदस्सने, तया सह नन्दने इध मोदितु’’न्ति.

४४५. ‘‘करोहि कम्मं इध वेदनीयं, चित्तञ्च ते इध निहितं भवतु [नतञ्च होतु (क.), नितञ्च होतु (स्या.)];

कत्वान कम्मं इध वेदनीयं, एवं ममं लच्छसि कामकामिनि’’न्ति.

४४६. ‘‘साधू’’ति सो तस्सा पटिस्सुणित्वा, अकासि कम्मं तहिं वेदनीयं;

कत्वान कम्मं तहिं वेदनीयं, उपपज्जि सो माणवो तस्सा सहब्यतन्ति.

रथकारपेतिवत्थु ततियं.

भाणवारं दुतियं निट्ठितं.