८. चूळसेट्ठिपेतवत्थु

२४६. ‘‘नग्गो किसो पब्बजितोसि भन्ते, रत्तिं कुहिं गच्छसि किस्स हेतु;

आचिक्ख मे तं अपि सक्कुणेमु, सब्बेन वित्तं पटिपादये तुव’’न्ति.

२४७. ‘‘बाराणसी नगरं दूरघुट्ठं, तत्थाहं गहपति अड्ढको अहु दीनो;

अदाता गेधितमनो आमिसस्मिं, दुस्सील्येन यमविसयम्हि पत्तो.

२४८. ‘‘सो सूचिकाय किलमितो तेहि,

तेनेव ञातीसु यामि आमिसकिञ्चिक्खहेतु;

अदानसीला न च सद्दहन्ति,

दानफलं होति परम्हि लोके.

२४९. ‘‘धीता च मय्हं लपते अभिक्खणं, ‘दस्सामि दानं पितूनं पितामहानं’;

तमुपक्खटं परिविसयन्ति ब्राह्मणा [ब्राह्मणे (सी.)], ‘यामि अहं अन्धकविन्दं भोत्तु’’’न्ति.

२५०. तमवोच राजा ‘‘अनुभवियान तम्पि,

एय्यासि खिप्पं अहमपि कस्सं पूजं;

आचिक्ख मे तं यदि अत्थि हेतु,

सद्धायितं हेतुवचो सुणोमा’’ति.

२५१. ‘तथा’ति वत्वा अगमासि तत्थ, भुञ्जिंसु भत्तं न च दक्खिणारहा;

पच्चागमि राजगहं पुनापरं, पातुरहोसि पुरतो जनाधिपस्स.

२५२. दिस्वान पेतं पुनदेव आगतं, राजा अवोच ‘‘अहमपि किं ददामि;

आचिक्ख मे तं यदि अत्थि हेतु, येन तुवं चिरतरं पीणितो सिया’’ति.

२५३. ‘‘बुद्धञ्च सङ्घं परिविसियान राज, अन्नेन पानेन च चीवरेन;

तं दक्खिणं आदिस मे हिताय, एवं अहं चिरतरं पीणितो सिया’’ति.

२५४. ततो च राजा निपतित्वा तावदे [तावदेव (स्या.), तदेव (क.)], दानं सहत्था अतुलं ददित्वा [अतुलञ्च दत्वा (स्या. क.)] सङ्घे;

आरोचेसि पकतं [आरोचयी पकतिं (सी. स्या.)] तथागतस्स, तस्स च पेतस्स दक्खिणं आदिसित्थ.

२५५. सो पूजितो अतिविय सोभमानो, पातुरहोसि पुरतो जनाधिपस्स;

‘‘यक्खोहमस्मि परमिद्धिपत्तो, न मय्हमत्थि समा सदिसा [मय्हमिद्धिसमसदिसा (सी. स्या.)] मानुसा.

२५६. ‘‘पस्सानुभावं अपरिमितं ममयिदं, तयानुदिट्ठं अतुलं दत्वा सङ्घे;

सन्तप्पितो सततं सदा बहूहि, यामि अहं सुखितो मनुस्सदेवा’’ति.

चूळसेट्ठिपेतवत्थु अट्ठमं निट्ठितं.

भाणवारं पठमं निट्ठितं.