७. धनपालसेट्ठिपेतवत्थु

२२७. ‘‘नग्गो दुब्बण्णरूपोसि, किसो धमनिसन्थतो;

उप्फासुलिको किसिको, को नु त्वमसि मारिस’’.

२२८. ‘‘अहं भदन्ते पेतोम्हि, दुग्गतो यमलोकिको;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गतो’’.

२२९. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, पेतलोकं इतो गतो’’.

२३०. ‘‘नगरं अत्थि पण्णानं [दसन्नानं (सी. स्या. पी.)], एरकच्छन्ति विस्सुतं;

तत्थ सेट्ठि पुरे आसिं, धनपालोति मं विदू.

२३१. ‘‘असीति सकटवाहानं, हिरञ्ञस्स अहोसि मे;

पहूतं मे जातरूपं, मुत्ता वेळुरिया बहू.

२३२. ‘‘ताव महद्धनस्सापि, न मे दातुं पियं अहु;

पिदहित्वा द्वारं भुञ्जिं [भुञ्जामि (सी. स्या.)], मा मं याचनकाद्दसुं.

२३३. ‘‘अस्सद्धो मच्छरी चासिं, कदरियो परिभासको;

ददन्तानं करोन्तानं, वारयिस्सं बहु जने [बहुज्जनं (सी. स्या.)].

२३४. ‘‘विपाको नत्थि दानस्स, संयमस्स कुतो फलं;

पोक्खरञ्ञोदपानानि, आरामानि च रोपिते;

पपायो च विनासेसिं, दुग्गे सङ्कमनानि च.

२३५. ‘‘स्वाहं अकतकल्याणो, कतपापो ततो चुतो;

उपपन्नो पेत्तिविसयं, खुप्पिपाससमप्पितो.

२३६. ‘‘पञ्चपण्णासवस्सानि, यतो कालङ्कतो अहं;

नाभिजानामि भुत्तं वा, पीतं वा पन पानियं.

२३७. ‘‘यो संयमो सो विनासो,यो विनासो सो संयमो;

पेता हि किर जानन्ति, यो संयमो सो विनासो.

२३८. ‘‘अहं पुरे संयमिस्सं, नादासिं बहुके धने;

सन्तेसु देय्यधम्मेसु, दीपं नाकासिमत्तनो;

स्वाहं पच्छानुतप्पामि, अत्तकम्मफलूपगो.

२३९. [पे. व. ६९] ‘‘उद्धं चतूहि मासेहि, कालंकिरिया भविस्सति;

एकन्तकटुकं घोरं, निरयं पपतिस्सहं.

२४०. [पे. व. ७०] ‘‘चतुक्कण्णं चतुद्वारं, विभत्तं भागसो मितं;

अयोपाकारपरियन्तं, अयसा पटिकुज्जितं.

२४१. [पे. व. ७१] ‘‘तस्स अयोमया भूमि, जलिता तेजसा युता;

समन्ता योजनसतं, फरित्वा तिट्ठति सब्बदा.

२४२. [पे. व. ७२] ‘‘तत्थाहं दीघमद्धानं, दुक्खं वेदिस्स वेदनं;

फलं पापस्स कम्मस्स, तस्मा सोचामहं भुसं.

२४३. ‘‘तं वो वदामि भद्दं वो, यावन्तेत्थ समागता;

माकत्थ पापकं कम्मं, आवि वा यदि वा रहो.

२४४. ‘‘सचे तं पापकं कम्मं, करिस्सथ करोथ वा;

न वो दुक्खा पमुत्यत्थि [पमुत्तत्थि (सब्बत्थ) उदा. ४४ पस्सितब्बं], उप्पच्चापि [उपेच्चापि (स्या. क.)] पलायतं.

२४५. ‘‘मत्तेय्या होथ पेत्तेय्या, कुले जेट्ठापचायिका;

सामञ्ञा होथ ब्रह्मञ्ञा, एवं सग्गं गमिस्सथा’’ति.

धनपालसेट्ठिपेतवत्थु सत्तमं.