६. कण्हपेतवत्थु
२०७. ‘‘उट्ठेहि कण्ह किं सेसि, को अत्थो सुपनेन ते;
यो च तुय्हं सको भाता, हदयं चक्खु च [चक्खुंव (अट्ठ.)] दक्खिणं;
तस्स वाता बलीयन्ति, ससं जप्पति [घटो जप्पति (क.)] केसवा’’ति.
२०८. ‘‘तस्स तं वचनं सुत्वा, रोहिणेय्यस्स केसवो;
तरमानरूपो वुट्ठासि, भातुसोकेन अट्टितो.
२०९. ‘‘किं नु उम्मत्तरूपोव, केवलं द्वारकं इमं;
ससो ससोति लपसि, कीदिसं ससमिच्छसि.
२१०. ‘‘सोवण्णमयं मणिमयं, लोहमयं अथ रूपियमयं;
सङ्खसिलापवाळमयं, कारयिस्सामि ते ससं.
२११. ‘‘सन्ति अञ्ञेपि ससका, अरञ्ञवनगोचरा;
तेपि ते आनयिस्सामि, कीदिसं ससमिच्छसी’’ति.
२१२. ‘‘नाहमेते ससे इच्छे, ये ससा पथविस्सिता;
चन्दतो ससमिच्छामि, तं मे ओहर केसवा’’ति.
२१३. ‘‘सो नून मधुरं ञाति, जीवितं विजहिस्ससि;
अपत्थियं पत्थयसि, चन्दतो ससमिच्छसी’’ति.
२१४. ‘‘एवं चे कण्ह जानासि, यथञ्ञमनुसाससि;
कस्मा पुरे मतं पुत्तं, अज्जापि मनुसोचसि.
२१५. ‘‘न यं लब्भा मनुस्सेन, अमनुस्सेन वा पन;
जातो मे मा मरि पुत्तो, कुतो लब्भा अलब्भियं.
२१६. ‘‘न मन्ता मूलभेसज्जा, ओसधेहि धनेन वा;
सक्का आनयितुं कण्ह, यं पेतमनुसोचसि.
२१७. ‘‘महद्धना महाभोगा, रट्ठवन्तोपि खत्तिया;
पहूतधनधञ्ञासे, तेपि नो [नत्थेत्थपाठभेदो] अजरामरा.
२१८. ‘‘खत्तिया ब्राह्मणा वेस्सा, सुद्दा चण्डालपुक्कुसा;
एते चञ्ञे च जातिया, तेपि नो अजरामरा.
२१९. ‘‘ये मन्तं परिवत्तेन्ति, छळङ्गं ब्रह्मचिन्तितं;
एते चञ्ञे च विज्जाय, तेपि नो अजरामरा.
२२०. ‘‘इसयो वापि [इसयो चापि (विमानवत्थु ९९)] ये सन्ता, सञ्ञतत्ता तपस्सिनो;
सरीरं तेपि कालेन, विजहन्ति तपस्सिनो.
२२१. ‘‘भावितत्ता अरहन्तो, कतकिच्चा अनासवा;
निक्खिपन्ति इमं देहं, पुञ्ञपापपरिक्खया’’ति.
२२२. ‘‘आदित्तं वत मं सन्तं, घतसित्तंव पावकं;
वारिना विय ओसिञ्चं, सब्बं निब्बापये दरं.
२२३. ‘‘अब्बही वत मे सल्लं, सोकं हदयनिस्सितं;
यो मे सोकपरेतस्स, पुत्तसोकं अपानुदि.
२२४. ‘‘स्वाहं अब्बूळ्हसल्लोस्मि, सीतिभूतोस्मि निब्बुतो;
न सोचामि न रोदामि, तव सुत्वान भातिक’’ [भासितं (स्या.)].
२२५. एवं करोन्ति सप्पञ्ञा, ये होन्ति अनुकम्पका;
निवत्तयन्ति सोकम्हा, घटो जेट्ठंव भातरं.
२२६. यस्स एतादिसा होन्ति, अमच्चा परिचारका;
सुभासितेन अन्वेन्ति, घटो जेट्ठंव भातरन्ति.
कण्हपेतवत्थु छट्ठं.