६. कण्हपेतवत्थु

२०७. ‘‘उट्ठेहि कण्ह किं सेसि, को अत्थो सुपनेन ते;

यो च तुय्हं सको भाता, हदयं चक्खु च [चक्खुंव (अट्ठ.)] दक्खिणं;

तस्स वाता बलीयन्ति, ससं जप्पति [घटो जप्पति (क.)] केसवा’’ति.

२०८. ‘‘तस्स तं वचनं सुत्वा, रोहिणेय्यस्स केसवो;

तरमानरूपो वुट्ठासि, भातुसोकेन अट्टितो.

२०९. ‘‘किं नु उम्मत्तरूपोव, केवलं द्वारकं इमं;

ससो ससोति लपसि, कीदिसं ससमिच्छसि.

२१०. ‘‘सोवण्णमयं मणिमयं, लोहमयं अथ रूपियमयं;

सङ्खसिलापवाळमयं, कारयिस्सामि ते ससं.

२११. ‘‘सन्ति अञ्ञेपि ससका, अरञ्ञवनगोचरा;

तेपि ते आनयिस्सामि, कीदिसं ससमिच्छसी’’ति.

२१२. ‘‘नाहमेते ससे इच्छे, ये ससा पथविस्सिता;

चन्दतो ससमिच्छामि, तं मे ओहर केसवा’’ति.

२१३. ‘‘सो नून मधुरं ञाति, जीवितं विजहिस्ससि;

अपत्थियं पत्थयसि, चन्दतो ससमिच्छसी’’ति.

२१४. ‘‘एवं चे कण्ह जानासि, यथञ्ञमनुसाससि;

कस्मा पुरे मतं पुत्तं, अज्जापि मनुसोचसि.

२१५. ‘‘न यं लब्भा मनुस्सेन, अमनुस्सेन वा पन;

जातो मे मा मरि पुत्तो, कुतो लब्भा अलब्भियं.

२१६. ‘‘न मन्ता मूलभेसज्जा, ओसधेहि धनेन वा;

सक्का आनयितुं कण्ह, यं पेतमनुसोचसि.

२१७. ‘‘महद्धना महाभोगा, रट्ठवन्तोपि खत्तिया;

पहूतधनधञ्ञासे, तेपि नो [नत्थेत्थपाठभेदो] अजरामरा.

२१८. ‘‘खत्तिया ब्राह्मणा वेस्सा, सुद्दा चण्डालपुक्कुसा;

एते चञ्ञे च जातिया, तेपि नो अजरामरा.

२१९. ‘‘ये मन्तं परिवत्तेन्ति, छळङ्गं ब्रह्मचिन्तितं;

एते चञ्ञे च विज्जाय, तेपि नो अजरामरा.

२२०. ‘‘इसयो वापि [इसयो चापि (विमानवत्थु ९९)] ये सन्ता, सञ्ञतत्ता तपस्सिनो;

सरीरं तेपि कालेन, विजहन्ति तपस्सिनो.

२२१. ‘‘भावितत्ता अरहन्तो, कतकिच्चा अनासवा;

निक्खिपन्ति इमं देहं, पुञ्ञपापपरिक्खया’’ति.

२२२. ‘‘आदित्तं वत मं सन्तं, घतसित्तंव पावकं;

वारिना विय ओसिञ्चं, सब्बं निब्बापये दरं.

२२३. ‘‘अब्बही वत मे सल्लं, सोकं हदयनिस्सितं;

यो मे सोकपरेतस्स, पुत्तसोकं अपानुदि.

२२४. ‘‘स्वाहं अब्बूळ्हसल्लोस्मि, सीतिभूतोस्मि निब्बुतो;

न सोचामि न रोदामि, तव सुत्वान भातिक’’ [भासितं (स्या.)].

२२५. एवं करोन्ति सप्पञ्ञा, ये होन्ति अनुकम्पका;

निवत्तयन्ति सोकम्हा, घटो जेट्ठंव भातरं.

२२६. यस्स एतादिसा होन्ति, अमच्चा परिचारका;

सुभासितेन अन्वेन्ति, घटो जेट्ठंव भातरन्ति.

कण्हपेतवत्थु छट्ठं.