५. मट्ठकुण्डलीपेतवत्थु
१८६. [वि. व. १२०७] ‘‘अलङ्कतो मट्ठकुण्डली, मालधारी हरिचन्दनुस्सदो;
बाहा पग्गय्ह कन्दसि, वनमज्झे किं दुक्खितो तुव’’न्ति.
१८७. ‘‘सोवण्णमयो पभस्सरो, उप्पन्नो रथपञ्जरो मम;
तस्स चक्कयुगं न विन्दामि, तेन दुक्खेन जहामि जीवित’’न्ति.
१८८. ‘‘सोवण्णमयं मणिमयं, लोहितकमयं [लोहितङ्गमयं (स्या.), लोहितङ्कमयं (सी.), लोहमयं (कत्थचि)] अथ रूपियमयं;
आचिक्ख मे भद्दमाणव, चक्कयुगं पटिपादयामि ते’’ति.
१८९. सो माणवो तस्स पावदि, ‘‘चन्दसूरिया उभयेत्थ दिस्सरे;
सोवण्णमयो रथो मम, तेन चक्कयुगेन सोभती’’ति.
१९०. ‘‘बालो खो त्वं असि माणव, यो त्वं पत्थयसे अपत्थियं;
मञ्ञामि तुवं मरिस्ससि, न हि त्वं लच्छसि चन्दसूरिये’’ति.
१९१. ‘‘गमनागमनम्पि दिस्सति, वण्णधातु उभयत्थ वीथिया;
पेतो कालकतो न दिस्सति, को निध कन्दतं बाल्यतरो’’ति.
१९२. ‘‘सच्चं खो वदेसि माणव, अहमेव कन्दतं बाल्यतरो;
चन्दं विय दारको रुदं, पेतं कालकताभिपत्थयि’’न्ति.
१९३. ‘‘आदित्तं वत मं सन्तं, घतसित्तंव पावकं;
वारिना विय ओसिञ्चं, सब्बं निब्बापये दरं.
१९४. ‘‘अब्बही [अब्बूळ्हं (स्या. क.)] वत मे सल्लं, सोकं हदयनिस्सितं;
यो मे सोकपरेतस्स, पुत्तसोकं अपानुदि.
१९५. ‘‘स्वाहं अब्बूळ्हसल्लोस्मि, सीतिभूतोस्मि निब्बुतो;
न सोचामि न रोदामि, तव सुत्वान माणवा’’ति.
१९६. ‘‘देवता नुसि गन्धब्बो, अदु सक्को पुरिन्ददो;
को वा त्वं कस्स वा पुत्तो, कथं जानेमु तं मय’’न्ति.
१९७. ‘‘यञ्च कन्दसि यञ्च रोदसि, पुत्तं आळाहने सयं दहित्वा;
स्वाहं कुसलं करित्वा कम्मं, तिदसानं सहब्यतं गतो’’ति.
१९८. ‘‘अप्पं वा बहुं वा नाद्दसाम, दानं ददन्तस्स सके अगारे;
उपोसथकम्मं वा तादिसं, केन कम्मेन गतोसि देवलोक’’न्ति.
१९९. ‘‘आबाधिकोहं दुक्खितो गिलानो, आतुररूपोम्हि सके निवेसने;
बुद्धं विगतरजं वितिण्णकङ्खं, अद्दक्खिं सुगतं अनोमपञ्ञं.
२००. ‘‘स्वाहं मुदितमनो पसन्नचित्तो, अञ्जलिं अकरिं तथागतस्स;
ताहं कुसलं करित्वान कम्मं, तिदसानं सहब्यतं गतो’’ति.
२०१. ‘‘अच्छरियं वत अब्भुतं वत, अञ्जलिकम्मस्स अयमीदिसो विपाको;
अहम्पि मुदितमनो पसन्नचित्तो, अज्जेव बुद्धं सरणं वजामी’’ति.
२०२. ‘‘अज्जेव बुद्धं सरणं वजाहि, धम्मञ्च सङ्घञ्च पसन्नचित्तो;
तथेव सिक्खाय पदानि पञ्च, अखण्डफुल्लानि समादियस्सु.
२०३. ‘‘पाणातिपाता विरमस्सु खिप्पं, लोके अदिन्नं परिवज्जयस्सु;
अमज्जपो मा च मुसा भणाहि, सकेन दारेन च होहि तुट्ठो’’ति.
२०४. ‘‘अत्थकामोसि मे यक्ख, हितकामोसि देवते;
करोमि तुय्हं वचनं, त्वंसि आचरियो ममाति.
२०५. ‘‘उपेमि सरणं बुद्धं, धम्मञ्चापि अनुत्तरं;
सङ्घञ्च नरदेवस्स, गच्छामि सरणं अहं.
२०६. ‘‘पाणातिपाता विरमामि खिप्पं, लोके अदिन्नं परिवज्जयामि;
अमज्जपो नो च मुसा भणामि; सकेन दारेन च होमि तुट्ठो’’ति.
मट्ठकुण्डलीपेतवत्थु पञ्चमं.