४. नन्दापेतिवत्थु

१६८. ‘‘काळी दुब्बण्णरूपासि, फरुसा भीरुदस्सना;

पिङ्गलासि कळारासि, न तं मञ्ञामि मानुसि’’न्ति.

१६९. ‘‘अहं नन्दा नन्दिसेन, भरिया ते पुरे अहुं;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गता’’ति.

१७०. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, पेतलोकं इतो गता’’ति.

१७१. ‘‘चण्डी च फरुसा चासिं [चण्डी फरुसवाचा च (सी.)], तयि चापि अगारवा;

ताहं दुरुत्तं वत्वान, पेतलोकं इतो गता’’ति.

१७२. ‘‘हन्दुत्तरीयं ददामि ते, इमं [इदं (सी. अट्ठ.)] दुस्सं निवासय;

इमं दुस्सं निवासेत्वा, एहि नेस्सामि तं घरं.

१७३. ‘‘वत्थञ्च अन्नपानञ्च, लच्छसि त्वं घरं गता;

पुत्ते च ते पस्सिस्ससि, सुणिसायो च दक्खसी’’ति.

१७४. ‘‘हत्थेन हत्थे ते दिन्नं, न मय्हं उपकप्पति;

भिक्खू च सीलसम्पन्ने, वीतरागे बहुस्सुते.

१७५. ‘‘तप्पेहि अन्नपानेन, मम दक्खिणमादिस;

तदाहं सुखिता हेस्सं, सब्बकामसमिद्धिनी’’ति.

१७६. साधूति सो पटिस्सुत्वा, दानं विपुलमाकिरि;

अन्नं पानं खादनीयं, वत्थसेनासनानि च;

छत्तं गन्धञ्च मालञ्च, विविधा च उपाहना.

१७७. भिक्खू च सीलसम्पन्ने, वीतरागे बहुस्सुते;

तप्पेत्वा अन्नपानेन, तस्सा दक्खिणमादिसी.

१७८. समनन्तरानुद्दिट्ठे, विपाको उदपज्जथ;

भोजनच्छादनपानीयं, दक्खिणाय इदं फलं.

१७९. ततो सुद्धा सुचिवसना, कासिकुत्तमधारिनी;

विचित्तवत्थाभरणा, सामिकं उपसङ्कमि.

१८०. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन, या त्वं तिट्ठसि देवते;

ओभासेन्ती दिसा सब्बा, ओसधी विय तारका.

१८१. ‘‘केन तेतादिसो वण्णो, केन ते इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च ते भोगा, ये केचि मनसो पिया.

१८२. ‘‘पुच्छामि तं देवि महानुभावे, मनुस्सभूता किमकासि पुञ्ञं;

केनासि एवं जलितानुभावा, वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति.

१८३. ‘‘अहं नन्दा नन्दिसेन, भरिया ते पुरे अहुं;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गता.

१८४. ‘‘तव दिन्नेन दानेन, मोदामि अकुतोभया;

चिरं जीव गहपति, सह सब्बेहि ञातिभि;

असोकं विरजं खेमं, आवासं वसवत्तिनं.

१८५. ‘‘इध धम्मं चरित्वान, दानं दत्वा गहपति;

विनेय्य मच्छेरमलं समूलं, अनिन्दितो सग्गमुपेहि ठान’’न्ति.

नन्दापेतिवत्थु चतुत्थं.