३. मत्तापेतिवत्थु

१३४. ‘‘नग्गा दुब्बण्णरूपासि, किसा धमनिसन्थता;

उप्फासुलिके किसिके, का नु त्वं इध तिट्ठसी’’ति.

१३५. ‘‘अहं मत्ता तुवं तिस्सा, सपत्ती ते पुरे अहुं;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गता’’ति.

१३६. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, पेतलोकं इतो गता’’ति.

१३७. ‘‘चण्डी च फरुसा चासिं, इस्सुकी मच्छरी सठा [सठी (सी.)];

ताहं दुरुत्तं वत्वान, पेतलोकं इतो गता’’ति.

१३८. सब्बं [सच्चं (क.)] अहम्पि जानामि, यथा त्वं चण्डिका अहु;

अञ्ञञ्च खो तं पुच्छामि, केनासि पंसुकुन्थिता’’ति.

१३९. ‘‘सीसंन्हाता तुवं आसि, सुचिवत्था अलङ्कता;

अहञ्च खो [खो तं (सी. क.)] अधिमत्तं, समलङ्कततरा तया.

१४०. ‘‘तस्सा मे पेक्खमानाय, सामिकेन समन्तयि;

ततो मे इस्सा विपुला, कोधो मे समजायथ.

१४१. ‘‘ततो पंसुं गहेत्वान, पंसुना तं हि ओकिरिं [तं विकीरिहं (स्या. क.)];

तस्स कम्मविपाकेन, तेनम्हि पंसुकुन्थिता’’ति.

१४२. ‘‘सच्चं अहम्पि जानामि, पंसुना मं त्वमोकिरि;

अञ्ञञ्च खो तं पुच्छामि, केन खज्जसि कच्छुया’’ति.

१४३. ‘‘भेसज्जहारी उभयो, वनन्तं अगमिम्हसे;

त्वञ्च भेसज्जमाहरि, अहञ्च कपिकच्छुनो.

१४४. ‘‘तस्सा त्याजानमानाय, सेय्यं त्याहं समोकिरिं;

तस्स कम्मविपाकेन, तेन खज्जामि कच्छुया’’ति.

१४५. ‘‘सच्चं अहम्पि जानामि, सेय्यं मे त्वं समोकिरि;

अञ्ञञ्च खो तं पुच्छामि, केनासि नग्गिया तुव’’न्ति.

१४६. ‘‘सहायानं समयो आसि, ञातीनं समिती अहु;

त्वञ्च आमन्तिता आसि, ससामिनी नो च खो अहं.

१४७. ‘‘तस्सा त्याजानमानाय, दुस्सं त्याहं अपानुदिं;

तस्स कम्मविपाकेन, तेनम्हि नग्गिया अह’’न्ति.

१४८. ‘‘सच्चं अहम्पि जानामि, दुस्सं मे त्वं अपानुदि;

अञ्ञञ्च खो तं पुच्छामि, केनासि गूथगन्धिनी’’ति.

१४९. ‘‘तव गन्धञ्च मालञ्च, पच्चग्घञ्च विलेपनं;

गूथकूपे अधारेसिं [अधारेसिं (क.)], तं पापं पकतं मया;

तस्स कम्मविपाकेन, तेनम्हि गूथगन्धिनी’’ति.

१५०. ‘‘सच्चं अहम्पि जानामि, तं पापं पकतं तया;

अञ्ञञ्च खो तं पुच्छामि, केनासि दुग्गता तुव’’न्ति.

१५१. ‘‘उभिन्नं समकं आसि, यं गेहे विज्जते धनं;

सन्तेसु देय्यधम्मेसु, दीपं नाकासिमत्तनो;

तस्स कम्मविपाकेन, तेनम्हि दुग्गता अहं.

१५२. ‘‘तदेव मं त्वं अवच, ‘पापकम्मं निसेवसि;

न हि पापेहि कम्मेहि, सुलभा होति सुग्गती’’’ति.

१५३. ‘‘वामतो मं त्वं पच्चेसि, अथोपि मं उसूयसि;

पस्स पापानं कम्मानं, विपाको होति यादिसो.

१५४. ‘‘ते घरा ता च दासियो [ते घरदासियो आसुं (सी. स्या.), ते घरे दासियो चेव (क.)], तानेवाभरणानिमे;

ते अञ्ञे परिचारेन्ति, न भोगा होन्ति सस्सता.

१५५. ‘‘इदानि भूतस्स पिता, आपणा गेहमेहिति;

अप्पेव ते ददे किञ्चि, मा सु ताव इतो अगा’’ति.

१५६. ‘‘नग्गा दुब्बण्णरूपाम्हि, किसा धमनिसन्थता;

कोपीनमेतं इत्थीनं, मा मं भूतपिताद्दसा’’ति.

१५७. ‘‘हन्द किं वा त्याहं [किं त्याहं (सी. स्या.), किं वताहं (क.)] दम्मि, किं वा तेध [किं वा च ते (सी. स्या.), किं विध ते (क.)] करोमहं;

येन त्वं सुखिता अस्स, सब्बकामसमिद्धिनी’’ति.

१५८. ‘‘चत्तारो भिक्खू सङ्घतो, चत्तारो पन पुग्गला;

अट्ठ भिक्खू भोजयित्वा, मम दक्खिणमादिस;

तदाहं सुखिता हेस्सं, सब्बकामसमिद्धिनी’’ति.

१५९. साधूति सा पटिस्सुत्वा, भोजयित्वाट्ठ भिक्खवो;

वत्थेहच्छादयित्वान, तस्सा दक्खिणमादिसी.

१६०. समनन्तरानुद्दिट्ठे, विपाको उदपज्जथ;

भोजनच्छादनपानीयं, दक्खिणाय इदं फलं.

१६१. ततो सुद्धा सुचिवसना, कासिकुत्तमधारिनी;

विचित्तवत्थाभरणा, सपत्तिं उपसङ्कमि.

१६२. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन, या त्वं तिट्ठसि देवते;

ओभासेन्ती दिसा सब्बा, ओसधी विय तारका.

१६३. ‘‘केन तेतादिसो वण्णो, केन ते इध मिज्झति;

उप्पज्जन्ति च ते भोगा, ये केचि मनसो पिया.

१६४. ‘‘पुच्छामि तं देवि महानुभावे, मनुस्सभूता किमकासि पुञ्ञं;

केनासि एवं जलितानुभावा, वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति.

१६५. ‘‘अहं मत्ता तुवं तिस्सा, सपत्ती ते पुरे अहुं;

पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गता.

१६६. ‘‘तव दिन्नेन दानेन, मोदामि अकुतोभया;

चीरं जीवाहि भगिनि, सह सब्बेहि ञातिभि;

असोकं विरजं ठानं, आवासं वसवत्तिनं.

१६७. ‘‘इध धम्मं चरित्वान, दानं दत्वान सोभने;

विनेय्य मच्छेरमलं समूलं, अनिन्दिता सग्गमुपेहि ठान’’न्ति.

मत्तापेतिवत्थु ततियं.