११. सुत्तपेतवत्थु
३४१. ‘‘अहं पुरे पब्बजितस्स भिक्खुनो, सुत्तं अदासिं उपसङ्कम्म याचिता;
तस्स विपाको विपुलफलूपलब्भति, बहुका च मे उप्पज्जरे [बहू च मे उपपज्जरे (सी.)] वत्थकोटियो.
३४२. ‘‘पुप्फाभिकिण्णं रमितं [रम्ममिदं (क.)] विमानं, अनेकचित्तं नरनारिसेवितं;
साहं भुञ्जामि च पारुपामि च, पहूतवित्ता न च ताव खीयति.
३४३. ‘‘तस्सेव कम्मस्स विपाकमन्वया, सुखञ्च सातञ्च इधूपलब्भति;
साहं गन्त्वा पुनदेव मानुसं, काहामि पुञ्ञानि नयय्यपुत्त म’’न्ति.
३४४. ‘‘सत्त तुवं वस्ससता इधागता,
जिण्णा च वुड्ढा च तहिं भविस्ससि;
सब्बेव ते कालकता च ञातका,
किं तत्थ गन्त्वान इतो करिस्ससी’’ति.
३४५. ‘‘सत्तेव वस्सानि इधागताय मे, दिब्बञ्च सुखञ्च समप्पिताय;
साहं गन्त्वान पुनदेव मानुसं, काहामि पुञ्ञानि नयय्यपुत्त म’’न्ति.
३४६. सो तं गहेत्वान पसय्ह बाहायं, पच्चानयित्वान थेरिं सुदुब्बलं;
‘‘वज्जेसि अञ्ञम्पि जनं इधागतं, ‘करोथ पुञ्ञानि सुखूपलब्भति’’.
३४७. ‘‘दिट्ठा मया अकतेन साधुना, पेता विहञ्ञन्ति तथेव मनुस्सा;
कम्मञ्च कत्वा सुखवेदनीयं, देवा मनुस्सा च सुखे ठिता पजा’’ति.
सुत्तपेतवत्थु एकादसमं.