१०. उत्तरमातुपेतिवत्थु

३३१. दिवाविहारगतं भिक्खुं, गङ्गातीरे निसिन्नकं;

तं पेती उपसङ्कम्म, दुब्बण्णा भीरुदस्सना.

३३२. केसा चस्सा अतिदीघा [अहू दीघा (क.)], यावभूमावलम्बरे [याव भूम्या’वलम्बरे (?)];

केसेहि सा पटिच्छन्ना, समणं एतदब्रवि.

३३३. ‘‘पञ्चपण्णासवस्सानि, यतो कालङ्कता अहं;

नाभिजानामि भुत्तं वा, पीतं वा पन पानियं;

देहि त्वं पानियं भन्ते, तसिता पानियाय मे’’ति.

३३४. ‘‘अयं सीतोदिका गङ्गा, हिमवन्ततो [हिमवन्ताव (क.)] सन्दति;

पिव एत्तो गहेत्वान, किं मं याचसि पानिय’’न्ति.

३३५. ‘‘सचाहं भन्ते गङ्गाय, सयं गण्हामि पानियं;

लोहितं मे परिवत्तति, तस्मा याचामि पानिय’’न्ति.

३३६. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;

किस्स कम्मविपाकेन, गङ्गा ते होति लोहित’’न्ति.

३३७. ‘‘पुत्तो मे उत्तरो नाम [पुत्तो मे भन्ते उत्तरो (क.)], सद्धो आसि उपासको;

सो च मय्हं अकामाय, समणानं पवेच्छति.

३३८. ‘‘चीवरं पिण्डपातञ्च, पच्चयं सयनासनं;

तमहं परिभासामि, मच्छेरेन उपद्दुता.

३३९. ‘‘यं त्वं मय्हं अकामाय, समणानं पवेच्छसि;

चीवरं पिण्डपातञ्च, पच्चयं सयनासनं.

३४०. ‘‘एतं ते परलोकस्मिं, लोहितं होतु उत्तर;

तस्स कम्मस्स विपाकेन, गङ्गा मे होति लोहित’’न्ति.

उत्तरमातुपेतिवत्थु दसमं.