१. संसारमोचकपेतिवत्थु
९५. ‘‘नग्गा दुब्बण्णरूपासि, किसा धमनिसन्थता;
उप्फासुलिके [उप्पासुळिके (क.)] किसिके, का नु त्वं इध तिट्ठसी’’ति.
९६. ‘‘अहं भदन्ते पेतीम्हि, दुग्गता यमलोकिका;
पापकम्मं करित्वान, पेतलोकं इतो गता’’ति.
९७. ‘‘किं नु कायेन वाचाय, मनसा दुक्कटं कतं;
किस्स कम्मविपाकेन, पेतलोकं इतो गता’’ति.
९८. ‘‘अनुकम्पका मय्हं नाहेसुं भन्ते, पिता च माता अथवापि ञातका;
ये मं नियोजेय्युं ददाहि दानं, पसन्नचित्ता समणब्राह्मणानं.
९९. ‘‘इतो अहं वस्ससतानि पञ्च, यं एवरूपा विचरामि नग्गा;
खुदाय तण्हाय च खज्जमाना, पापस्स कम्मस्स फलं ममेदं.
१००. ‘‘वन्दामि तं अय्य पसन्नचित्ता, अनुकम्प मं वीर महानुभाव;
दत्वा च मे आदिस यं हि किञ्चि, मोचेहि मं दुग्गतिया भदन्ते’’ति.
१०१. साधूति सो पटिस्सुत्वा, सारिपुत्तोनुकम्पको;
भिक्खूनं आलोपं दत्वा, पाणिमत्तञ्च चोळकं;
थालकस्स च पानीयं, तस्सा दक्खिणमादिसि.
१०२. समनन्तरानुद्दिट्ठे, विपाको उदपज्जथ;
भोजनच्छादनपानीयं, दक्खिणाय इदं फलं.
१०३. ततो सुद्धा सुचिवसना, कासिकुत्तमधारिनी;
विचित्तवत्थाभरणा, सारिपुत्तं उपसङ्कमि.
१०४. ‘‘अभिक्कन्तेन वण्णेन, या त्वं तिट्ठसि देवते;
ओभासेन्ती दिसा सब्बा, ओसधी विय तारका.
१०५. ‘‘केन तेतादिसो वण्णो, केन ते इध मिज्झति;
उप्पज्जन्ति च ते भोगा, ये केचि मनसो पिया.
१०६. ‘‘पुच्छामि तं देवि महानुभावे, मनुस्सभूता किमकासि पुञ्ञं;
केनासि एवं जलितानुभावा, वण्णो च ते सब्बदिसा पभासती’’ति.
१०७. ‘‘उप्पण्डुकिं किसं छातं, नग्गं सम्पतितच्छविं [आपतितच्छविं (सी.)];
मुनि कारुणिको लोके, तं मं अद्दक्खि दुग्गतं.
१०८. ‘‘भिक्खूनं आलोपं दत्वा, पाणिमत्तञ्च चोळकं;
थालकस्स च पानीयं, मम दक्खिणमादिसि.
१०९. ‘‘आलोपस्स फलं पस्स, भत्तं वस्ससतं दस;
भुञ्जामि कामकामिनी, अनेकरसब्यञ्जनं.
११०. ‘‘पाणिमत्तस्स चोळस्स, विपाकं पस्स यादिसं;
यावता नन्दराजस्स, विजितस्मिं पटिच्छदा.
१११. ‘‘ततो बहुतरा भन्ते, वत्थानच्छादनानि मे;
कोसेय्यकम्बलीयानि, खोमकप्पासिकानि च.
११२. ‘‘विपुला च महग्घा च, तेपाकासेवलम्बरे;
साहं तं परिदहामि, यं यं हि मनसो पियं.
११३. ‘‘थालकस्स च पानीयं, विपाकं पस्स यादिसं;
गम्भीरा चतुरस्सा च, पोक्खरञ्ञो सुनिम्मिता.
११४. ‘‘सेतोदका सुप्पतित्था, सीता अप्पटिगन्धिया;
पदुमुप्पलसञ्छन्ना, वारिकिञ्जक्खपूरिता.
११५. ‘‘साहं रमामि कीळामि, मोदामि अकुतोभया;
मुनिं कारुणिकं लोके, भन्ते वन्दितुमागता’’ति.
संसारमोचकपेतिवत्थु पठमं.