१. कुम्भङ्गपञ्हो

१. ‘‘भन्ते नागसेन, ‘कुम्भस्स एकं अङ्गं गहेतब्ब’न्ति यं वदेसि, कतमं तं एकं अङ्गं गहेतब्ब’’न्ति? ‘‘यथा, महाराज, कुम्भो सम्पुण्णो न सणति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन आगमे अधिगमे परियत्तियं सामञ्ञे पारमिं पत्वा न सणितब्बं, न तेन मानो करणीयो, न दब्बो [दप्पो (सी.)] दस्सेतब्बो, निहतमानेन निहतदब्बेन भवितब्बं, उजुकेन अमुखरेन अविकत्थिना. इदं, महाराज, कुम्भस्स एकं अङ्गं गहेतब्बं. भासितम्पेतं, महाराज, भगवता देवातिदेवेन सुत्तनिपाते –

‘‘‘यदूनकं तं सणति, यं पूरं सन्तमेव तं;

अड्ढकुम्भूपमो [रित्तकुम्भूपमो (सी.)] बालो, रहदो पूरोव पण्डितो’’’ति.

कुम्भङ्गपञ्हो पठमो.