७. वग्गुलिङ्गपञ्हो

७. ‘‘भन्ते नागसेन, ‘वग्गुलिस्स द्वे अङ्गानि गहेतब्बानी’ति यं वदेसि, कतमानि तानि द्वे अङ्गानि गहेतब्बानी’’ति? ‘‘यथा, महाराज, वग्गुलि गेहं पविसित्वा विचरित्वा निक्खमति, न तत्थ पलिबुद्धति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन गामं पिण्डाय पविसित्वा सपदानं विचरित्वा पटिलद्धलाभेन खिप्पमेव निक्खमितब्बं, न तत्थ पलिबुद्धेन भवितब्बं. इदं, महाराज, वग्गुलिस्स पठमं अङ्गं गहेतब्बं.

‘‘पुन चपरं, महाराज, वग्गुलि परगेहे वसमानो न तेसं परिहानिं करोति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन कुलानि उपसङ्कमित्वा अतियाचनाय वा विञ्ञत्तिबहुलताय वा कायदोसबहुलताय वा अतिभाणिताय वा समानसुखदुक्खताय वा न तेसं कोचि विप्पटिसारो करणीयो, नपि तेसं मूलकम्मं परिहापेतब्बं, सब्बथा वड्ढि येव इच्छितब्बा. इदं, महाराज, वग्गुलिस्स दुतियं अङ्गं गहेतब्बं. भासितम्पेतं, महाराज, भगवता देवातिदेवेन दीघनिकायवरे लक्खणसुत्तन्ते –

‘‘‘सद्धाय सीलेन सुतेन बुद्धिया, चागेन धम्मेन बहूहि साधुहि;

धनेन धञ्ञेन च खेत्तवत्थुना, पुत्तेहि दारेहि चतुप्पदेहि च.

‘‘‘ञातीहि मित्तेहि च बन्धवेहि, बलेन वण्णेन सुखेन चूभयं;

कथं न हायेय्युं परेति इच्छति, अत्थसमिद्धिञ्च पनाभिकङ्खती’’’ति.

वग्गुलिङ्गपञ्हो सत्तमो.