१०. अजगरङ्गपञ्हो

१०. ‘‘भन्ते नागसेन, ‘अजगरस्स एकं अङ्गं गहेतब्ब’न्ति यं वदेसि, कतमं तं एकं अङ्गं गहेतब्ब’’न्ति? ‘‘यथा, महाराज, अजगरो महतिमहाकायो बहूपि दिवसे ऊनूदरो दीनतरो कुच्छिपूरं आहारं न लभति, अपरिपुण्णो येव यावदेव सरीरयापनमत्तकेन यापेति, एवमेव खो, महाराज, योगिनो योगावचरस्स भिक्खाचरियप्पसुतस्स परपिण्डमुपगतस्स परदिन्नप्पाटिकङ्खिस्स सयंगाहप्पटिविरतस्स दुल्लभं उदरपरिपूरं आहारं, अपि च अत्थवसिकेन कुलपुत्तेन चत्तारो पञ्च आलोपे अभुञ्जित्वा अवसेसं उदकेन परिपूरेतब्बं. इदं, महाराज, अजगरस्स एकं अङ्गं गहेतब्बं. भासितम्पेतं, महाराज, थेरेन सारिपुत्तेन धम्मसेनापतिना –

‘‘‘अल्लं सुक्खं वा भुञ्जन्तो, न बाळ्हं सुहितो सिया;

ऊनूदरो मिताहारो, सतो भिक्खु परिब्बजे.

‘‘‘चत्तारो पञ्च आलोपे, अभुत्वा उदकं पिवे;

अलं फासु विहाराय, पहितत्तस्स भिक्खुनो’’’ति.

अजगरङ्गपञ्हो दसमो.

सीहवग्गो पञ्चमो.

तस्सुद्दानं –

केसरी चक्कवाको च, पेणाहि घरकपोतको;

उलूको सतपत्तो च, वग्गुलि च जलूपिका;

सप्पो अजगरो चेव, वग्गो तेन पवुच्चतीति.