३. बीजङ्गपञ्हो

३. ‘‘भन्ते नागसेन, ‘बीजस्स द्वे अङ्गानि गहेतब्बानी’ति यं वदेसि, कतमानि तानि द्वे अङ्गानि गहेतब्बानी’’ति? ‘‘यथा, महाराज, बीजं अप्पकम्पि समानं भद्दके खेत्ते वुत्तं देवे सम्मा धारं पवेच्छन्ते सुबहूनि फलानि अनुदस्सति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन यथा पटिपादितं सीलं केवलं सामञ्ञफलमनुदस्सति. एवं सम्मा पटिपज्जितब्बं. इदं, महाराज, बीजस्स पठमं अङ्गं गहेतब्बं.

‘‘पुन चपरं, महाराज, बीजं सुपरिसोधिते खेत्ते रोपितं खिप्पमेव संविरूहति, एवमेव खो, महाराज, योगिना योगावचरेन मानसं सुपरिग्गहितं सुञ्ञागारे परिसोधितं सतिपट्ठानखेत्तवरे खित्तं खिप्पमेव विरूहति. इदं, महाराज, बीजस्स दुतियं अङ्गं गहेतब्बं. भासितम्पेतं, महाराज, थेरेन अनुरुद्धेन –

‘‘‘यथापि खेत्ते [यथा खेत्ते (सी.)] परिसुद्धे, बीजञ्चस्स पतिट्ठितं;

विपुलं तस्स फलं होति, अपि तोसेति कस्सकं.

‘‘‘तथेव योगिनो चित्तं, सुञ्ञागारे विसोधितं;

सतिपट्ठानखेत्तम्हि, खिप्पमेव विरूहती’’’ति.

बीजङ्गपञ्हो ततियो.