४३६. समुग्गजातकं (१०)

८७. कुतो नु आगच्छथ भो तयो जना, स्वागता एथ [स्वागतं एत्थ (सी. पी.)] निसीदथासने;

कच्चित्थ भोन्तो कुसलं अनामयं, चिरस्समब्भागमनं हि वो इध.

८८. अहमेव एको इध मज्ज पत्तो, न चापि मे दुतियो कोचि विज्जति;

किमेव सन्धाय ते भासितं इसे, ‘‘कुतो नु आगच्छथ भो तयो जना’’.

८९. तुवञ्च एको भरिया च ते पिया, समुग्गपक्खित्तनिकिण्णमन्तरे;

सा रक्खिता कुच्छिगताव [कुच्छिगता च (क.)] ते सदा, वायुस्स [हरिस्स (क.)] पुत्तेन सहा तहिं रता.

९०. संविग्गरूपो इसिना वियाकतो [पब्याकतो (क.), ब्याकतो (स्या. पी.)], सो दानवो तत्थ समुग्गमुग्गिलि;

अद्दक्खि भरियं सुचि मालधारिनिं, वायुस्स पुत्तेन सहा तहिं रतं.

९१. सुदिट्ठरूपमुग्गतपानुवत्तिना [सुदिट्ठरूपुग्गतपानुवत्तिना (सी. स्या. पी.)], हीना नरा ये पमदावसं गता;

यथा हवे पाणरिवेत्थ रक्खिता, दुट्ठा मयी अञ्ञमभिप्पमोदयि.

९२. दिवा च रत्तो च मया उपट्ठिता, तपस्सिना जोतिरिवा वने वसं;

सा धम्ममुक्कम्म अधम्ममाचरि, अकिरियरूपो पमदाहि सन्थवो.

९३. सरीरमज्झम्हि ठितातिमञ्ञहं, मय्हं अयन्ति असतिं असञ्ञतं;

सा धम्ममुक्कम्म अधम्ममाचरि, अकिरियरूपो पमदाहि सन्थवो.

९४. सुरक्खितं मेति कथं नु विस्ससे, अनेकचित्तासु न हत्थि [अनेकचित्ता पुन हेत्थ (क.)] रक्खणा;

एता हि पातालपपातसन्निभा, एत्थप्पमत्तो ब्यसनं निगच्छति.

९५. तस्मा हि ते सुखिनो वीतसोका, ये मातुगामेहि चरन्ति निस्सटा;

एतं सिवं उत्तममाभिपत्थयं, न मातुगामेहि करेय्य सन्थवन्ति.

समुग्गजातकं दसमं.