४३७. पूतिमंसजातकं (११)

९६. न खो मे रुच्चति आळि, पूतिमंसस्स पेक्खना;

एतादिसा सखारस्मा, आरका परिवज्जये.

९७. उम्मत्तिका अयं वेणी, वण्णेति पतिनो सखिं;

पज्झायि [पज्झाति (सी. पी.), पज्झायति (सी. निय्य)] पटिगच्छन्तिं, आगतं मेण्ड [मेळ (सी. पी.)] मातरं.

९८. त्वं खोसि सम्म उम्मत्तो, दुम्मेधो अविचक्खणो;

यो त्वं [सो त्वं (स्या.)] मतालयं कत्वा, अकालेन विपेक्खसि.

९९. न अकाले विपेक्खेय्य, काले पेक्खेय्य पण्डितो;

पूतिमंसोव पज्झायि [पज्झाति (सी. पी.), पज्झायति (सी. निय्य)], यो अकाले विपेक्खति.

१००. पियं खो आळि मे होतु, पुण्णपत्तं ददाहि मे;

पति सञ्जीवितो मय्हं, एय्यासि पियपुच्छिका [पुच्छिता (स्या. क.)].

१०१. पियं खो आळि ते होतु, पुण्णपत्तं ददामि ते;

महता परिवारेन [परिहारेन (स्या.)], एस्सं [एसं (सी. पी.)] कयिराहि [कयिरासि (पी.)] भोजनं.

१०२. कीदिसो तुय्हं परिवारो, येसं काहामि भोजनं;

किंनामका च ते सब्बे, तं [ते (सी. स्या. पी.)] मे अक्खाहि पुच्छिता.

१०३. मालियो चतुरक्खो च, पिङ्गियो अथ जम्बुको;

एदिसो मय्हं परिवारो, तेसं कयिराहि [कयिरासि (पी.)] भोजनं.

१०४. निक्खन्ताय अगारस्मा, भण्डकम्पि विनस्सति;

आरोग्यं आळिनो वज्जं [वच्छं (?)], इधेव वस मागमाति.

पूतिमंसजातकं एकादसमं.