४३५. हलिद्दिरागजातकं (९)

७८. सुतितिक्खं अरञ्ञम्हि, पन्तम्हि सयनासने;

ये च गामे तितिक्खन्ति, ते उळारतरा तया.

७९. अरञ्ञा गाममागम्म, किंसीलं किंवतं अहं;

पुरिसं तात सेवेय्यं, तं मे अक्खाहि पुच्छितो.

८०. यो ते [यो तं (स्या. जा. १.४.१९० अरञ्ञजातकेपि)] विस्सासये तात, विस्सासञ्च खमेय्य ते;

सुस्सूसी च तितिक्खी च, तं भजेहि इतो गतो.

८१. यस्स कायेन वाचाय, मनसा नत्थि दुक्कटं;

उरसीव पतिट्ठाय, तं भजेहि इतो गतो.

८२. यो च धम्मेन चरति, चरन्तोपि न मञ्ञति;

विसुद्धकारिं सप्पञ्ञं, तं भजेहि इतो गतो.

८३. हलिद्दिरागं कपिचित्तं, पुरिसं रागविरागिनं;

तादिसं तात मा सेवि, निम्मनुस्सम्पि चे सिया.

८४. आसीविसंव कुपितं, मीळ्हलित्तं महापथं;

आरका परिवज्जेहि, यानीव विसमं पथं.

८५. अनत्था तात वड्ढन्ति, बालं अच्चुपसेवतो;

मास्सु बालेन संगच्छि, अमित्तेनेव सब्बदा.

८६. तं ताहं तात याचामि, करस्सु वचनं मम;

मास्सु बालेन संगच्छि [संगञ्छि (सी. पी.)], दुक्खो बालेहि सङ्गमोति.

हलिद्दिरागजातकं नवमं.