४३१. हरितचजातकं (५)

४०. सुतं मेतं महाब्रह्मे, कामे भुञ्जति हारितो;

कच्चेतं वचनं तुच्छं, कच्चि सुद्धो इरिय्यसि.

४१. एवमेतं महाराज, यथा ते वचनं सुतं;

कुम्मग्गं पटिपन्नोस्मि, मोहनेय्येसु मुच्छितो.

४२. अदु [आदु (सी. पी.)] पञ्ञा किमत्थिया, निपुणा साधुचिन्तिनी [चिन्तनी (सी. पी.)];

याय उप्पतितं रागं, किं मनो न विनोदये.

४३. चत्तारोमे महाराज, लोके अतिबला भुसा;

रागो दोसो मदो मोहो, यत्थ पञ्ञा न गाधति.

४४. अरहा सीलसम्पन्नो, सुद्धो चरति हारितो;

मेधावी पण्डितो चेव, इति नो सम्मतो भवं.

४५. मेधावीनम्पि हिंसन्ति, इसिं धम्मगुणे रतं;

वितक्का पापका राज, सुभा रागूपसंहिता.

४६. उप्पन्नायं सरीरजो, रागो वण्णविदूसनो तव;

तं पजह भद्दमत्थु ते, बहुन्नासि मेधाविसम्मतो.

४७. ते अन्धकारके [करणे (सी. स्या. पी.)] कामे, बहुदुक्खे महाविसे;

तेसं मूलं गवेसिस्सं, छेच्छं रागं सबन्धनं.

४८. इदं वत्वान हारितो, इसि सच्चपरक्कमो;

कामरागं विराजेत्वा, ब्रह्मलोकूपगो अहूति.

हरितचजातकं [हारितजातकं (सी. पी.)] पञ्चमं.