४३०. चूळसुवजातकं (४)

३०. सन्ति रुक्खा हरिपत्ता [हरितपत्ता (सी. स्या. पी.)], दुमा नेकफला बहू;

कस्मा नु सुक्खे [सुक्ख (क.)] कोळापे, सुवस्स निरतो मनो.

३१. फलस्स उपभुञ्जिम्हा, नेकवस्सगणे बहू;

अफलम्पि विदित्वान, साव मेत्ति यथा पुरे.

३२. सुखञ्च रुक्खं कोळापं, ओपत्तमफलं दुमं;

ओहाय सकुणा यन्ति, किं दोसं पस्ससे दिज.

३३. ये फलत्था सम्भजन्ति, अफलोति जहन्ति नं;

अत्तत्थपञ्ञा दुम्मेधा, ते होन्ति पक्खपातिनो.

३४. साधु सक्खि कतं होति, मेत्ति संसति सन्थवो;

सचेतं धम्मं रोचेसि, पासंसोसि विजानतं.

३५. सो ते सुव वरं दम्मि, पत्तयान विहङ्गम;

वरं वरस्सु वक्कङ्ग, यं किञ्चि मनसिच्छसि.

३६. अपि नाम नं पस्सेय्यं [अपि नाम नं पुन पस्से (सी. स्या.)], सपत्तं सफलं दुमं;

दलिद्दोव निधि लद्धा, नन्देय्याहं पुनप्पुनं.

३७. ततो अमतमादाय, अभिसिञ्चि महीरुहं;

तस्स साखा विरूहिंसु [विरूळ्हस्स (क.)], सीतच्छाया मनोरमा.

३८. एवं सक्क सुखी होहि, सह सब्बेहि ञातिभि;

यथाहमज्ज सुखितो, दिस्वान सफलं दुमं.

३९. सुवस्स च वरं दत्वा, कत्वान सफलं दुमं;

पक्कामि सह भरियाय, देवानं नन्दनं वनन्ति.

चूळसुवजातकं चतुत्थं.