४२९. महासुवजातकं (३)

२०. दुमो यदा होति फलूपपन्नो, भुञ्जन्ति नं विहङ्गमा [विहगा (सी. पी.)] सम्पतन्ता;

खीणन्ति ञत्वान दुमं फलच्चये [ञत्वा दुमप्फलच्चयेन (क.)], दिसोदिसं यन्ति ततो विहङ्गमा.

२१. चर चारिकं लोहिततुण्ड मामरि, किं त्वं सुव सुक्खदुमम्हि झायसि;

तदिङ्घ मं ब्रूहि वसन्तसन्निभ, कस्मा सुव सुक्खदुमं न रिञ्चसि.

२२. ये वे सखीनं सखारो भवन्ति, पाणच्चये [पाणं चजे (क.), पाणच्चये मरणकाले च सुखदुक्खेसु च न जहन्तीति सम्बन्धो] दुक्खसुखेसु हंस;

खीणं अखीणन्ति न तं जहन्ति, सन्तो सतं धम्ममनुस्सरन्ता.

२३. सोहं सतं अञ्ञतरोस्मि हंस, ञाती च मे होति सखा च रुक्खो;

तं नुस्सहे जीविकत्थो पहातुं, खीणन्ति ञत्वान न हेस धम्मो [न सोस (क.), न एस (स्या.)].

२४. साधु सक्खि कतं होति, मेत्ति संसति सन्थवो [मित्तं सङ्गति सन्धवो (क.)];

सचेतं धम्मं रोचेसि, पासंसोसि विजानतं.

२५. सो ते सुव वरं दम्मि, पत्तयान विहङ्गम;

वरं वरस्सु वक्कङ्ग, यं किञ्चि मनसिच्छसि.

२६. वरञ्च मे हंस भवं ददेय्य, अयञ्च रुक्खो पुनरायुं लभेथ;

सो साखवा फलिमा संविरूळ्हो, मधुत्थिको तिट्ठतु सोभमानो.

२७. तं पस्स सम्म फलिमं उळारं, सहाव ते होतु उदुम्बरेन;

सो साखवा फलिमा संविरूळ्हो, मधुत्थिको तिट्ठतु सोभमानो.

२८. एवं सक्क सुखी होहि, सह सब्बेहि ञातिभि;

यथाहमज्ज सुखितो, दिस्वान सफलं दुमं.

२९. सुवस्स च वरं दत्वा, कत्वान सफलं दुमं;

पक्कामि सह भरियाय, देवानं नन्दनं वनन्ति.

महासुवजातकं ततियं.