४२४. आदित्तजातकं (८)

६९. आदित्तस्मिं अगारस्मिं, यं नीहरति भाजनं;

तं तस्स होति अत्थाय, नो च यं तत्थ डय्हति.

७०. एवामादीपितो लोको, जराय मरणेन च;

नीहरेथेव दानेन, दिन्नं होति सुनीहतं [सुनीभतं (सी. स्या. पी.), सुनिब्भतं (क.)].

७१. यो धम्मलद्धस्स ददाति दानं, उट्ठानवीरियाधिगतस्स जन्तु;

अतिक्कम्म सो वेतरणिं [वेत्तरणिं (क.)] यमस्स, दिब्बानि ठानानि उपेति मच्चो.

७२. दानञ्च युद्धञ्च समानमाहु, अप्पापि सन्ता बहुके जिनन्ति;

अप्पम्पि चे सद्दहानो ददाति, तेनेव सो होति सुखी परत्थ.

७३. विचेय्य दानं सुगतप्पसत्थं, ये दक्खिणेय्या इध जीवलोके;

एतेसु दिन्नानि महप्फलानि, बीजानि वुत्तानि यथा सुखेत्ते.

७४. यो पाणभूतानि अहेठयं चरं, परूपवादा न करोति पापं;

भीरुं पसंसन्ति न तत्थ सूरं, भया हि सन्तो न करोन्ति पापं.

७५. हीनेन ब्रह्मचरियेन, खत्तिये उपपज्जति;

मज्झिमेन च देवत्तं, उत्तमेन विसुज्झति.

७६. अद्धा हि दानं बहुधा पसत्थं, दाना च खो धम्मपदंव सेय्यो;

पुब्बेव हि पुब्बतरेव सन्तो [पुब्बे च हि पुब्बतरे च सन्तो (सं. नि. १.३३)], निब्बानमेवज्झगमुं सपञ्ञाति.

आदित्तजातकं अट्ठमं.