४०७. महाकपिजातकं (७-२-२)

८३. अत्तानं सङ्कमं कत्वा, यो सोत्थिं समतारयि;

किं त्वं तेसं किमे [किमो (सी. पी.), किं मे (स्या.)] तुय्हं, होन्ति एते [हेते (स्या.), सो ते (क.)] महाकपि.

८४. राजाहं इस्सरो तेसं, यूथस्स परिहारको;

तेसं सोकपरेतानं, भीतानं ते अरिन्दम.

८५. उल्लङ्घयित्वा [स लङ्घयित्वा (पी.), सुलङ्घयित्वा (क.)] अत्तानं, विस्सट्ठधनुनो सतं;

ततो अपरपादेसु, दळ्हं बन्धं लतागुणं.

८६. छिन्नब्भमिव वातेन, नुण्णो [नुन्नो (सी.)] रुक्खं उपागमिं;

सोहं अप्पभवं तत्थ, साखं हत्थेहि अग्गहिं.

८७. तं मं वियायतं सन्तं, साखाय च लताय च;

समनुक्कमन्ता पादेहि, सोत्थिं साखामिगा गता.

८८. तं मं न तपते बन्धो, मतो [वधो (सी. स्या. पी.)] मे न तपेस्सति;

सुखमाहरितं तेसं, येसं रज्जमकारयिं.

८९. एसा ते उपमा राज, तं सुणोहि अरिन्दम [अत्थसन्दस्सनी कता (पी.)];

रञ्ञा रट्ठस्स योग्गस्स, बलस्स निगमस्स च;

सब्बेसं सुखमेट्ठब्बं, खत्तियेन पजानताति.

महाकपिजातकं दुतियं.