३९७. मनोजजातकं (७-१-२)

८. यथा चापो निन्नमति, जिया चापि निकूजति;

हञ्ञते नून मनोजो, मिगराजा सखा मम.

९. हन्द दानि वनन्तानि, पक्कमामि यथासुखं;

नेतादिसा सखा होन्ति, लब्भा मे जीवतो सखा.

१०. न पापजनसंसेवी, अच्चन्तं सुखमेधति;

मनोजं पस्स सेमानं, गिरियस्सानुसासनी [अरियस्सानुसासनी (सी. स्या. पी.)].

११. न पापसम्पवङ्केन, माता पुत्तेन नन्दति;

मनोजं पस्स सेमानं, अच्छन्नं [सच्छन्नं (क.)] सम्हि लोहिते.

१२. एवमापज्जते पोसो, पापियो च निगच्छति;

यो वे हितानं वचनं, न करोति अत्थदस्सिनं.

१३. एवञ्च सो होति ततो च पापियो, यो उत्तमो अधमजनूपसेवी;

पस्सुत्तमं अधमजनूपसेवितं [सेविं (स्या.)], मिगाधिपं सरवरवेगनिद्धुतं.

१४. निहीयति पुरिसो निहीनसेवी, न च हायेथ कदाचि तुल्यसेवी;

सेट्ठमुपगमं [मुपनमं (सी. पी. अ. नि. ३.२६)] उदेति खिप्पं, तस्मात्तना उत्तरितरं [तस्मा अत्तनो उत्तरिं (सी. पी.), तस्मा अत्तनो उत्तरं (स्या.)] भजेथाति.

मनोजजातकं दुतियं.