३९५. पारावतजातकं (६-२-१०)

१३४. चिरस्सं वत पस्सामि, सहायं मणिधारिनं;

सुकता [सुकताय (सी. पी.)] मस्सुकुत्तिया, सोभते वत मे सखा.

१३५. परूळ्हकच्छनखलोमो, अहं कम्मेसु ब्यावटो;

चिरस्सं न्हापितं लद्धा, लोमं तं अज्जं हारयिं [अपहारयिं (सी. पी.)].

१३६. यं नु लोमं अहारेसि, दुल्लभं लद्ध कप्पकं;

अथ किञ्चरहि ते सम्म, कण्ठे किणिकिणायति [इदं कण्ठे किणायति (क.), कण्ठे किंनिकिलायति (स्या.)].

१३७. मनुस्ससुखुमालानं, मणि कण्ठेसु लम्बति;

तेसाहं अनुसिक्खामि, मा त्वं मञ्ञि दवा कतं.

१३८. सचेपिमं पिहयसि, मस्सुकुत्तिं सुकारितं;

कारयिस्सामि ते सम्म, मणिञ्चापि ददामि ते.

१३९. त्वञ्ञेव मणिना छन्नो, सुकताय च मस्सुया;

आमन्त खो तं गच्छामि, पियं मे तव दस्सनन्ति.

पारावतजातकं [काकजातकं (सी. पी.), मणिजातकं (स्या.)] दसमं.

खरपुत्तवग्गो [सेनकवग्गो (सी. पी.), खुरपुत्तवग्गो (स्या.), सूचिवग्गो (क.)] दुतियो.

तस्सुद्दानं –

अथ पस्स ससूचि च तुण्डिलको, मिग मय्हकपञ्चमपक्खिवरो;

अथ पञ्जलि वारिज मेज्झ पुन, अथ वट्ट कपोतवरेन दसाति.

अथ वग्गुद्दानं –

अथ वग्गं पकित्तिस्सं, छनिपातं वरुत्तमे;

अवारिया च खरो च [सेनक (सी.), सूचि च (स्या. क.)], द्वे च वुत्ता सुब्यञ्जनाति.

छक्कनिपातं निट्ठितं.