३४७. अयकूटजातकं (४-५-७)

१८५. सब्बायसं कूटमतिप्पमाणं, पग्गय्ह यो [सो (पी.)] तिट्ठसि अन्तलिक्खे;

रक्खाय मे [मं (सी.)] त्वं विहितो नुसज्ज, उदाहु मे चेतयसे [वायमसे (सी. स्या.)] वधाय.

१८६. दूतो अहं राजिध रक्खसानं, वधाय तुय्हं पहितोहमस्मि;

इन्दो च तं रक्खति देवराजा, तेनुत्तमङ्गं न ते [न हि (क. सी. पी.), ते न (क.)] फालयामि.

१८७. सचे च मं रक्खति देवराजा, देवानमिन्दो मघवा सुजम्पति;

कामं पिसाचा विनदन्तु सब्बे, न सन्तसे रक्खसिया पजाय.

१८८. कामं कन्दन्तु [कन्तन्तु (क.), कण्डन्तु (स्या.)] कुम्भण्डा, सब्बे पंसुपिसाचका;

नालं पिसाचा युद्धाय, महती सा विभिंसिकाति [विभेसिकाति (स्या.), विहेसिकाति (पी.)].

अयकूटजातकं सत्तमं.