३१२. कस्सपमन्दियजातकं (४-२-२)

४५. अपि कस्सप मन्दिया, युवा सपति हन्ति [सम्पटिहन्ति (क.)] वा;

सब्बं तं खमते धीरो, पण्डितो तं तितिक्खति.

४६. सचेपि सन्तो विवदन्ति, खिप्पं सन्धीयरे पुन;

बाला पत्ताव भिज्जन्ति, न ते समथमज्झगू.

४७. एते भिय्यो समायन्ति, सन्धि तेसं न जीरति;

यो चाधिपन्नं जानाति, यो च जानाति देसनं.

४८. एसो हि उत्तरितरो, भारवहो धुरद्धरो;

यो परेसाधिपन्नानं, सयं सन्धातुमरहतीति.

कस्सपमन्दियजातकं दुतियं.