२८८. मच्छुद्दानजातकं (३-४-८)

११२. अग्घन्ति मच्छा अधिकं सहस्सं, न सो अत्थि यो इमं सद्दहेय्य;

मय्हञ्च अस्सु इध सत्त मासा, अहम्पि तं मच्छुद्दानं किणेय्यं.

११३. मच्छानं भोजनं दत्वा, मम दक्खिणमादिसि;

तं दक्खिणं सरन्तिया, कतं अपचितिं तया.

११४. पदुट्ठचित्तस्स न फाति होति, न चापि तं [नं (सी. स्या.)] देवता पूजयन्ति;

यो भातरं पेत्तिकं सापतेय्यं, अवञ्चयी दुक्कटकम्मकारीति.

मच्छुद्दानजातकं अट्ठमं.