४. अब्भन्तरवग्गो

२८१. अब्भन्तरजातकं (३-४-१)

९१. अब्भन्तरो नाम दुमो, यस्स दिब्यमिदं फलं;

भुत्वा दोहळिनी नारी, चक्कवत्तिं विजायति.

९२. त्वम्पि [त्वञ्च (सी. पी.), त्वं हि (क.)] भद्दे महेसीसि, सा चापि [चासि (सी. पी.)] पतिनो पिया;

आहरिस्सति ते राजा, इदं अब्भन्तरं फलं.

९३. भत्तुरत्थे परक्कन्तो, यं ठानमधिगच्छति;

सूरो अत्तपरिच्चागी, लभमानो भवामहन्ति.

अब्भन्तरजातकं पठमं.

२८२. सेय्यजातकं (३-४-२)

९४. सेय्यंसो सेय्यसो होति, यो सेय्यमुपसेवति;

एकेन सन्धिं कत्वान, सतं वज्झे [मच्चे (क.), बज्झे (क. अट्ठ.)] अमोचयिं.

९५. [कस्मा…पे… सग्गं न गच्छेय्य (कत्थचि)] तस्मा सब्बेन लोकेन, सन्धिं कत्वान एकतो [एकको (सी. स्या. पी.)];

पेच्च सग्गं निगच्छेय्य [कस्मा…पे… सग्गं न गच्छेय्य (कत्थचि)], इदं सुणाथ कासिया [कासयो (सी. पी.)].

९६. इदं वत्वा महाराजा, कंसो बाराणसिग्गहो;

धनुं कण्डञ्च [तूणिञ्च (सी. पी.)] निक्खिप्प, संयमं अज्झुपागमीति.

सेय्यजातकं दुतियं.

२८३. वड्ढकीसूकरजातकं (३-४-३)

९७. वरं वरं त्वं निहनं पुरे चरि, अस्मिं पदेसे अभिभुय्य सूकरे;

सो दानि एको ब्यपगम्म झायसि, बलं नु ते ब्यग्घ न चज्ज विज्जति.

९८. इमे सुदं [इमस्सु ता (स्या. क.)] यन्ति दिसोदिसं पुरे, भयट्टिता लेणगवेसिनो पुथु;

ते दानि सङ्गम्म वसन्ति एकतो, यत्थट्ठिता दुप्पसहज्जमे [दुप्पसहज्जिमे (स्या.)] मया.

९९. नमत्थु सङ्घान समागतानं, दिस्वा सयं सख्य वदामि अब्भुतं;

ब्यग्घं मिगा यत्थ जिनिंसु दाठिनो, सामग्गिया दाठबलेसु मुच्चरेति.

वड्ढकीसूकरजातकं ततियं.

२८४. सिरिजातकं (३-४-४)

१००. यं उस्सुका सङ्घरन्ति, अलक्खिका बहुं धनं;

सिप्पवन्तो असिप्पा च, लक्खिवा तानि भुञ्जति.

१०१. सब्बत्थ कतपुञ्ञस्स, अतिच्चञ्ञेव पाणिनो;

उप्पज्जन्ति बहू भोगा, अप्पनायतनेसुपि.

१०२. कुक्कुटो [कुक्कुट (सी. पी.), कुक्कुटा (सी. निस्सय, सद्दनीति)] मणयो दण्डो, थियो च पुञ्ञलक्खणा;

उप्पज्जन्ति अपापस्स, कतपुञ्ञस्स जन्तुनोति.

सिरिजातकं चतुत्थं.

२८५. मणिसूकरजातकं (३-४-५)

१०३. दरिया सत्त वस्सानि, तिंसमत्ता वसामसे;

हञ्ञाम [हञ्छेम (सी. पी.), हञ्छाम (?)] मणिनो आभं, इति नो मन्तनं अहु.

१०४. यावता मणिं घंसाम [याव याव निघंसाम (सी. पी.)], भिय्यो वोदायते मणि;

इदञ्च दानि पुच्छाम, किं किच्चं इध मञ्ञसि.

१०५. अयं मणि वेळूरियो, अकाचो विमलो [विपुलो (क.)] सुभो;

नास्स सक्का सिरिं हन्तुं, अपक्कमथ सूकराति.

मणिसूकर [मणिघंस (क.)] जातकं पञ्चमं.

२८६. सालूकजातकं (३-४-६)

१०६. मा सालूकस्स पिहयि, आतुरन्नानि भुञ्जति;

अप्पोस्सुक्को भुसं खाद, एतं दीघायुलक्खणं.

१०७. इदानि सो इधागन्त्वा, अतिथी युत्तसेवको;

अथ दक्खसि सालूकं, सयन्तं मुसलुत्तरं.

१०८. विकन्तं [विकत्तं (सी.), विकन्तियमानं छिन्दियमानंति अत्थो] सूकरं दिस्वा, सयन्तं मुसलुत्तरं;

जरग्गवा विचिन्तेसुं, वरम्हाकं भुसामिवाति.

सालूकजातकं छट्ठं.

२८७. लाभगरहजातकं (३-४-७)

१०९. नानुम्मत्तो नापिसुणो, नानटो नाकुतूहलो;

मूळ्हेसु लभते लाभं, एसा ते अनुसासनी.

११०. धिरत्थु तं यसलाभं, धनलाभञ्च ब्राह्मण;

या वुत्ति विनिपातेन, अधम्मचरणेन [अधम्मचरियाय (सी. स्या.)] वा.

१११. अपि चे पत्तमादाय, अनगारो परिब्बजे;

एसाव जीविका सेय्यो [सेय्या (सी. स्या. पी.)], या चाधम्मेन एसनाति.

लाभगरहजातकं सत्तमं.

२८८. मच्छुद्दानजातकं (३-४-८)

११२. अग्घन्ति मच्छा अधिकं सहस्सं, न सो अत्थि यो इमं सद्दहेय्य;

मय्हञ्च अस्सु इध सत्त मासा, अहम्पि तं मच्छुद्दानं किणेय्यं.

११३. मच्छानं भोजनं दत्वा, मम दक्खिणमादिसि;

तं दक्खिणं सरन्तिया, कतं अपचितिं तया.

११४. पदुट्ठचित्तस्स न फाति होति, न चापि तं [नं (सी. स्या.)] देवता पूजयन्ति;

यो भातरं पेत्तिकं सापतेय्यं, अवञ्चयी दुक्कटकम्मकारीति.

मच्छुद्दानजातकं अट्ठमं.

२८९. नानाछन्दजातकं (३-४-९)

११५. नानाछन्दा महाराज, एकागारे वसामसे;

अहं गामवरं इच्छे, ब्राह्मणी च गवं सतं.

११६. पुत्तो च आजञ्ञरथं, कञ्ञा च मणिकुण्डलं;

या चेसा पुण्णिका जम्मी, उदुक्खलंभिकङ्खति.

११७. ब्राह्मणस्स गामवरं, ब्राह्मणिया गवं सतं;

पुत्तस्स आजञ्ञरथं, कञ्ञाय मणिकुण्डलं;

यञ्चेतं पुण्णिकं जम्मिं, पटिपादेथुदुक्खलन्ति.

नानाछन्दजातकं नवमं.

२९०. सीलवीमंसकजातकं (३-४-१०)

११८. सीलं किरेव कल्याणं, सीलं लोके अनुत्तरं;

पस्स घोरविसो नागो, सीलवाति न हञ्ञति.

११९. सोहं सीलं समादिस्सं, लोके अनुमतं सिवं;

अरियवुत्तिसमाचारो, येन वुच्चति सीलवा.

१२०. ञातीनञ्च पियो होति, मित्तेसु च विरोचति;

कायस्स भेदा सुगतिं, उपपज्जति सीलवाति.

सीलवीमंसकजातकं दसमं.

अब्भन्तरवग्गो चतुत्थो.

तस्सुद्दानं –

दुम कंसवरुत्तमब्यग्घमिगा, मणयो मणि सालुकमव्हयनो;

अनुसासनियोपि च मच्छवरो, मणिकुण्डलकेन किरेन दसाति.