२६८. आरामदूसकजातकं (३-२-८)

५२. यो वे सब्बसमेतानं, अहुवा सेट्ठसम्मतो;

तस्सायं एदिसी पञ्ञा, किमेव इतरा पजा.

५३. एवमेव तुवं ब्रह्मे, अनञ्ञाय विनिन्दसि;

कथं मूलं अदिस्वान [कथंहि मूलं अदित्वा (स्या. पी.)], रुक्खं जञ्ञा पतिट्ठितं.

५४. नाहं तुम्हे विनिन्दामि, ये चञ्ञे वानरा वने;

विस्ससेनोव गारय्हो, यस्सत्था रुक्खरोपकाति.

आरामदूसकजातकं अट्ठमं.