२१४. पुण्णनदीजातकं (२-७-४)

१२७. पुण्णं नदिं येन च पेय्यमाहु, जातं यवं येन च गुय्हमाहु;

दूरं गतं येन च अव्हयन्ति, सो त्यागतो [त्याभतो (स्या. क.) पहेळिगाथाभावो मनसि कातब्बो] हन्द च भुञ्ज ब्राह्मण.

१२८. यतो मं सरती राजा, वायसम्पि पहेतवे;

हंसा कोञ्चा मयूरा च [हंसकोञ्चमयूरानं (क. अट्ठ. पाठन्तरं)], असतीयेव पापियाति.

पुण्णनदीजातकं चतुत्थं.