१७१. कल्याणधम्मजातकं (२-३-१)
४१. कल्याणधम्मोति यदा जनिन्द, लोके समञ्ञं अनुपापुणाति;
तस्मा न हिय्येथ [हीयेथ (सी.)] नरो सपञ्ञो, हिरियापि सन्तो धुरमादियन्ति.
४२. सायं समञ्ञा इध मज्ज पत्ता, कल्याणधम्मोति जनिन्द लोके;
ताहं समेक्खं इध पब्बजिस्सं, न हि मत्थि छन्दो इध कामभोगेति.
कल्याणधम्मजातकं पठमं.