३. कल्याणवग्गो

१७१. कल्याणधम्मजातकं (२-३-१)

४१. कल्याणधम्मोति यदा जनिन्द, लोके समञ्ञं अनुपापुणाति;

तस्मा न हिय्येथ [हीयेथ (सी.)] नरो सपञ्ञो, हिरियापि सन्तो धुरमादियन्ति.

४२. सायं समञ्ञा इध मज्ज पत्ता, कल्याणधम्मोति जनिन्द लोके;

ताहं समेक्खं इध पब्बजिस्सं, न हि मत्थि छन्दो इध कामभोगेति.

कल्याणधम्मजातकं पठमं.

१७२. दद्दरजातकं (२-३-२)

४३. को नु सद्देन महता, अभिनादेति दद्दरं;

तं सीहा नप्पटिनदन्ति [किं सीहा नप्पटिनदन्ति (सी. पी.), न सीहा पटिनदन्ति (क.)], को नामेसो मिगाधिभू.

४४. अधमो मिगजातानं, सिङ्गालो तात वस्सति;

जातिमस्स जिगुच्छन्ता, तुण्ही सीहा समच्छरेति.

दद्दरजातकं दुतियं.

१७३. मक्कटजातकं (२-३-३)

४५. तात माणवको एसो, तालमूलं अपस्सितो;

अगारकञ्चिदं अत्थि, हन्द देमस्सगारकं.

४६. मा खो त्वं तात पक्कोसि, दूसेय्य नो अगारकं;

नेतादिसं मुखं होति, ब्राह्मणस्स सुसीलिनोति.

मक्कटजातकं ततियं.

१७४. दुब्भियमक्कटजातकं (२-३-४)

४७. अदम्ह ते वारि पहूतरूपं, घम्माभितत्तस्स पिपासितस्स;

सो दानि पित्वान [पीत्वान (सी. पी.)] किरिङ्करोसि [किकिंकरोसि (सी. स्या. पी.)], असङ्गमो पापजनेन सेय्यो.

४८. को ते सुतो वा दिट्ठो वा, सीलवा नाम मक्कटो;

इदानि खो तं ओहच्छं [ऊहच्च (सी. पी.), ओहच्चं (स्या.), उहज्जं (क.)], एसा अस्माक धम्मताति.

दुब्भियमक्कटजातकं चतुत्थं.

१७५. आदिच्चुपट्ठानजातकं (२-३-५)

४९. सब्बेसु किर भूतेसु, सन्ति सीलसमाहिता;

पस्स साखामिगं जम्मं, आदिच्चमुपतिट्ठति.

५०. नास्स सीलं विजानाथ, अनञ्ञाय पसंसथ;

अग्गिहुत्तञ्च उहन्नं [ऊहन्तं (सी.), ऊहनं (स्या.), ऊहन्ति (पी.), उहदं (क.)], द्वे च भिन्ना कमण्डलूति.

आदिच्चुपट्ठानजातकं पञ्चमं.

१७६. कळायमुट्ठिजातकं (२-३-६)

५१. बालो वतायं दुमसाखगोचरो, पञ्ञा जनिन्द नयिमस्स विज्जति;

कळायमुट्ठिं [कलायमुट्ठिं (सी. पी.)] अवकिरिय केवलं, एकं कळायं पतितं गवेसति.

५२. एवमेव मयं राज, ये चञ्ञे अतिलोभिनो;

अप्पेन बहुं जिय्याम, कळायेनेव वानरोति.

कळायमुट्ठिजातकं छट्ठं.

१७७. तिन्दुकजातकं (२-३-७)

५३. धनुहत्थकलापेहि, नेत्तिं सवरधारिभि;

समन्ता परिकिण्णम्ह, कथं मोक्खो भविस्सति.

५४. अप्पेव बहुकिच्चानं, अत्थो जायेथ कोचि नं;

अत्थि रुक्खस्स अच्छिन्नं, खज्जथञ्ञेव तिन्दुकन्ति.

तिन्दुकजातकं सत्तमं.

१७८. कच्छपजातकं (२-३-८)

५५. जनित्तं मे भवित्तं मे, इति पङ्के अवस्सयिं;

तं मं पङ्को अज्झभवि, यथा दुब्बलकं तथा;

तं तं वदामि भग्गव, सुणोहि वचनं मम.

५६. गामे वा यदि वा रञ्ञे, सुखं यत्राधिगच्छति;

तं जनित्तं भवित्तञ्च, पुरिसस्स पजानतो;

यम्हि जीवे तम्हि गच्छे, न निकेतहतो सियाति.

कच्छपजातकं अट्ठमं.

१७९. सतधम्मजातकं (२-३-९)

५७. तञ्च अप्पञ्च उच्छिट्ठं, तञ्च किच्छेन नो अदा;

सोहं ब्राह्मणजातिको, यं भुत्तं तम्पि उग्गतं.

५८. एवं धम्मं निरंकत्वा [निराकत्वा (?) नि + आ + कर + त्वा], यो अधम्मेन जीवति;

सतधम्मोव लाभेन, लद्धेनपि न नन्दतीति.

सतधम्मजातकं नवमं.

१८०. दुद्ददजातकं (२-३-१०)

५९. दुद्ददं ददमानानं, दुक्करं कम्म कुब्बतं;

असन्तो नानुकुब्बन्ति, सतं धम्मो दुरन्नयो.

६०. तस्मा सतञ्च असतं, नाना होति इतो गति;

असन्तो निरयं यन्ति, सन्तो सग्गपरायणाति [परायना (स्या. क.)].

दुद्ददजातकं दसमं.

कल्याणवग्गो ततियो.

तस्सुद्दानं –

सुसमञ्ञमिगाधिभू माणवको, वारिपहूतरूपादिच्चुपट्ठाना;

सकळायसतिन्दुकपङ्क पुन, सतधम्म सुदुद्ददकेन दसाति.