३. कल्याणवग्गो
१७१. कल्याणधम्मजातकं (२-३-१)
४१. कल्याणधम्मोति यदा जनिन्द, लोके समञ्ञं अनुपापुणाति;
तस्मा न हिय्येथ [हीयेथ (सी.)] नरो सपञ्ञो, हिरियापि सन्तो धुरमादियन्ति.
४२. सायं समञ्ञा इध मज्ज पत्ता, कल्याणधम्मोति जनिन्द लोके;
ताहं समेक्खं इध पब्बजिस्सं, न हि मत्थि छन्दो इध कामभोगेति.
कल्याणधम्मजातकं पठमं.
१७२. दद्दरजातकं (२-३-२)
४३. को नु सद्देन महता, अभिनादेति दद्दरं;
तं सीहा नप्पटिनदन्ति [किं सीहा नप्पटिनदन्ति (सी. पी.), न सीहा पटिनदन्ति (क.)], को नामेसो मिगाधिभू.
४४. अधमो मिगजातानं, सिङ्गालो तात वस्सति;
जातिमस्स जिगुच्छन्ता, तुण्ही सीहा समच्छरेति.
दद्दरजातकं दुतियं.
१७३. मक्कटजातकं (२-३-३)
४५. तात माणवको एसो, तालमूलं अपस्सितो;
अगारकञ्चिदं अत्थि, हन्द देमस्सगारकं.
४६. मा खो त्वं तात पक्कोसि, दूसेय्य नो अगारकं;
नेतादिसं मुखं होति, ब्राह्मणस्स सुसीलिनोति.
मक्कटजातकं ततियं.
१७४. दुब्भियमक्कटजातकं (२-३-४)
४७. अदम्ह ते वारि पहूतरूपं, घम्माभितत्तस्स पिपासितस्स;
सो दानि पित्वान [पीत्वान (सी. पी.)] किरिङ्करोसि [किकिंकरोसि (सी. स्या. पी.)], असङ्गमो पापजनेन सेय्यो.
४८. को ते सुतो वा दिट्ठो वा, सीलवा नाम मक्कटो;
इदानि खो तं ओहच्छं [ऊहच्च (सी. पी.), ओहच्चं (स्या.), उहज्जं (क.)], एसा अस्माक धम्मताति.
दुब्भियमक्कटजातकं चतुत्थं.
१७५. आदिच्चुपट्ठानजातकं (२-३-५)
४९. सब्बेसु किर भूतेसु, सन्ति सीलसमाहिता;
पस्स साखामिगं जम्मं, आदिच्चमुपतिट्ठति.
५०. नास्स सीलं विजानाथ, अनञ्ञाय पसंसथ;
अग्गिहुत्तञ्च उहन्नं [ऊहन्तं (सी.), ऊहनं (स्या.), ऊहन्ति (पी.), उहदं (क.)], द्वे च भिन्ना कमण्डलूति.
आदिच्चुपट्ठानजातकं पञ्चमं.
१७६. कळायमुट्ठिजातकं (२-३-६)
५१. बालो वतायं दुमसाखगोचरो, पञ्ञा जनिन्द नयिमस्स विज्जति;
कळायमुट्ठिं [कलायमुट्ठिं (सी. पी.)] अवकिरिय केवलं, एकं कळायं पतितं गवेसति.
५२. एवमेव मयं राज, ये चञ्ञे अतिलोभिनो;
अप्पेन बहुं जिय्याम, कळायेनेव वानरोति.
कळायमुट्ठिजातकं छट्ठं.
१७७. तिन्दुकजातकं (२-३-७)
५३. धनुहत्थकलापेहि, नेत्तिं सवरधारिभि;
समन्ता परिकिण्णम्ह, कथं मोक्खो भविस्सति.
५४. अप्पेव बहुकिच्चानं, अत्थो जायेथ कोचि नं;
अत्थि रुक्खस्स अच्छिन्नं, खज्जथञ्ञेव तिन्दुकन्ति.
तिन्दुकजातकं सत्तमं.
१७८. कच्छपजातकं (२-३-८)
५५. जनित्तं मे भवित्तं मे, इति पङ्के अवस्सयिं;
तं मं पङ्को अज्झभवि, यथा दुब्बलकं तथा;
तं तं वदामि भग्गव, सुणोहि वचनं मम.
५६. गामे वा यदि वा रञ्ञे, सुखं यत्राधिगच्छति;
तं जनित्तं भवित्तञ्च, पुरिसस्स पजानतो;
यम्हि जीवे तम्हि गच्छे, न निकेतहतो सियाति.
कच्छपजातकं अट्ठमं.
१७९. सतधम्मजातकं (२-३-९)
५७. तञ्च अप्पञ्च उच्छिट्ठं, तञ्च किच्छेन नो अदा;
सोहं ब्राह्मणजातिको, यं भुत्तं तम्पि उग्गतं.
५८. एवं धम्मं निरंकत्वा [निराकत्वा (?) नि + आ + कर + त्वा], यो अधम्मेन जीवति;
सतधम्मोव लाभेन, लद्धेनपि न नन्दतीति.
सतधम्मजातकं नवमं.
१८०. दुद्ददजातकं (२-३-१०)
५९. दुद्ददं ददमानानं, दुक्करं कम्म कुब्बतं;
असन्तो नानुकुब्बन्ति, सतं धम्मो दुरन्नयो.
६०. तस्मा सतञ्च असतं, नाना होति इतो गति;
असन्तो निरयं यन्ति, सन्तो सग्गपरायणाति [परायना (स्या. क.)].
दुद्ददजातकं दसमं.
कल्याणवग्गो ततियो.
तस्सुद्दानं –
सुसमञ्ञमिगाधिभू माणवको, वारिपहूतरूपादिच्चुपट्ठाना;
सकळायसतिन्दुकपङ्क पुन, सतधम्म सुदुद्ददकेन दसाति.