२४२. सुनखजातकं (२-१०-२)
१८४. बालो वतायं सुनखो, यो वरत्तं [यो च योत्तं (क.)] न खादति;
बन्धना च पमुञ्चेय्य, असितो च घरं वजे.
१८५. अट्ठितं मे मनस्मिं मे, अथो मे हदये कतं;
कालञ्च पटिकङ्खामि, याव पस्सुपतू जनो [पसुपतुज्जनो (स्या. क.)].
सुनखजातकं दुतियं.
१८४. बालो वतायं सुनखो, यो वरत्तं [यो च योत्तं (क.)] न खादति;
बन्धना च पमुञ्चेय्य, असितो च घरं वजे.
१८५. अट्ठितं मे मनस्मिं मे, अथो मे हदये कतं;
कालञ्च पटिकङ्खामि, याव पस्सुपतू जनो [पसुपतुज्जनो (स्या. क.)].
सुनखजातकं दुतियं.