१६०. विनीलजातकं (२-१-१०)

१९. एवमेव नून [नु (क.)] राजानं, वेदेहं मिथिलग्गहं;

अस्सा वहन्ति आजञ्ञा, यथा हंसा विनीलकं.

२०. विनील दुग्गं भजसि, अभूमिं तात सेवसि;

गामन्तकानि [गामन्तिकानि (सी.), गामन्तरानि (क.)] सेवस्सु, एतं मातालयं तवाति.

विनीलजातकं दसमं.

दळ्हवग्गो पठमो.

तस्सुद्दानं –

वरबल्लिक दद्दर सूकरको, उरगूत्तम पञ्चमभग्गवरो;

महतीचमु याव सिङ्गालवरो, सुहनुत्तम मोर विनीलं दसाति.