१६०. विनीलजातकं (२-१-१०)
१९. एवमेव नून [नु (क.)] राजानं, वेदेहं मिथिलग्गहं;
अस्सा वहन्ति आजञ्ञा, यथा हंसा विनीलकं.
२०. विनील दुग्गं भजसि, अभूमिं तात सेवसि;
गामन्तकानि [गामन्तिकानि (सी.), गामन्तरानि (क.)] सेवस्सु, एतं मातालयं तवाति.
विनीलजातकं दसमं.
दळ्हवग्गो पठमो.
तस्सुद्दानं –
वरबल्लिक दद्दर सूकरको, उरगूत्तम पञ्चमभग्गवरो;
महतीचमु याव सिङ्गालवरो, सुहनुत्तम मोर विनीलं दसाति.