५१०. अयोघरजातकं (१४)

३६३. यमेकरत्तिं पठमं, गब्भे वसति माणवो;

अब्भुट्ठितोव सो याति [सयति (सी. पी.), स याति (कत्थचि)], सगच्छं न निवत्तति.

३६४. न युज्झमाना न बलेनवस्सिता, नरा न जीरन्ति न चापि मिय्यरे;

सब्बं हिदं [हि तं (सी. पी.)] जातिजरायुपद्दुतं, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३६५. चतुरङ्गिनिं सेनं सुभिंसरूपं, जयन्ति रट्ठाधिपती पसय्ह;

न मच्चुनो जयितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३६६. हत्थीहि अस्सेहि रथेहि पत्तिभि, परिवारिता मुच्चरे एकच्चेय्या [एकचेय्या (सी. पी.)];

न मच्चुनो [न मच्चुतो (सी.)] मुच्चितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३६७. हत्थीहि अस्सेहि रथेहि पत्तिभि, सूरा [पुरा (क.)] पभञ्जन्ति पधंसयन्ति;

न मच्चुनो भञ्जितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३६८. मत्ता गजा भिन्नगळा [पभिन्नगला (सी.)] पभिन्ना, नगरानि मद्दन्ति जनं हनन्ति;

न मच्चुनो मद्दितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३६९. इस्सासिनो कतहत्थापि वीरा [वीरा (सी. पी.)], दूरेपाती [पती (क.)] अक्खणवेधिनोपि;

न मच्चुनो विज्झितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७०. सरानि खीयन्ति ससेलकानना, सब्बं हिदं [हि तं (सी. पी.), पितं (स्या.)] खीयति दीघमन्तरं;

सब्बं हिदं [हि तं (सी. पी.), पितं (स्या.)] भञ्जरे कालपरियायं, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७१. सब्बे समेवं हि नराननारिनं [नरानरीनं (पी.), नारी नरानं (स्या.), नरनारीनं (क.)], चलाचलं पाणभुनोध जीवितं;

पटोव धुत्तस्स दुमोव कूलजो, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७२. दुमप्फलानेव पतन्ति माणवा, दहरा च वुद्धा च सरीरभेदा;

नारियो नरा मज्झिमपोरिसा च, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७३. नायं वयो तारकराजसन्निभो, यदब्भतीतं गतमेव दानि तं;

जिण्णस्स ही नत्थि रती कुतो सुखं, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७४. यक्खा पिसाचा अथवापि पेता, कुपिताते [कुपितापि ते (सी. पी.)] अस्ससन्ति मनुस्से;

न मच्चुनो अस्ससितुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७५. यक्खे पिसाचे अथवापि पेते, कुपितेपि ते निज्झपनं करोन्ति;

न मच्चुनो निज्झपनं करोन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७६. अपराधके दूसके हेठके च, राजानो दण्डेन्ति विदित्वान दोसं;

न मच्चुनो दण्डयितुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७७. अपराधका दूसका हेट्ठका च, लभन्ति ते राजिनो निज्झपेतुं;

न मच्चुनो निज्झपनं करोन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७८. न खत्तियोति न च ब्राह्मणोति, न अड्ढका बलवा तेजवापि;

न मच्चुराजस्स अपेक्खमत्थि, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३७९. सीहा च ब्यग्घा च अथोपि दीपियो, पसय्ह खादन्ति विप्फन्दमानं;

न मच्चुनो खादितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३८०. मायाकारा रङ्गमज्झे करोन्ता, मोहेन्ति चक्खूनि जनस्स तावदे;

न मच्चुनो मोहयितुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३८१. आसीविसा कुपिता उग्गतेजा, डंसन्ति मारेन्तिपि ते मनुस्से;

न मच्चुनो डंसितुमुस्सहन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३८२. आसीविसा कुपिता यं डंसन्ति, तिकिच्छका तेस विसं हनन्ति;

न मच्चुनो दट्ठविसं [दट्ठस्स विसं (क.)] हनन्ति, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३८३. धम्मन्तरी वेत्तरणी [वेतरणी (सी. पी.)] च भोजो, विसानि हन्त्वान भुजङ्गमानं;

सुय्यन्ति ते कालकता तथेव, तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३८४. विज्जाधरा घोरमधीयमाना, अदस्सनं ओसधेहि वजन्ति;

न मच्चुराजस्स वजन्तदस्सनं [वजन्ति अदस्सनं (स्या. क.)], तं मे मती होति चरामि धम्मं.

३८५. धम्मो हवे रक्खति धम्मचारिं, धम्मो सुचिण्णो सुखमावहाति;

एसानिसंसो धम्मे सुचिण्णे, न दुग्गतिं गच्छति धम्मचारी.

३८६. न हि धम्मो अधम्मो च, उभो समविपाकिनो;

अधम्मो निरयं नेति, धम्मो पापेति सुग्गतिन्ति.

अयोघरजातकं चुद्दसमं.

तस्सुद्दानं –

मातङ्ग सम्भूत सिवि सिरिमन्तो, रोहण हंस सत्तिगुम्बो भल्लातिय;

सोमनस्स चम्पेय्य ब्रह्म पञ्च-पण्डित चिरस्संवत अयोघराति.

वीसतिनिपातं निट्ठितं.