५०७. महापलोभनजातकं (११)

२८४. ब्रह्मलोका चवित्वान, देवपुत्तो महिद्धिको;

रञ्ञो पुत्तो उदपादि, सब्बकामसमिद्धिसु.

२८५. कामा वा कामसञ्ञा वा, ब्रह्मलोके न विज्जति;

स्वास्सु [य्वास्स (सी.)] तायेव सञ्ञाय, कामेहि विजिगुच्छथ.

२८६. तस्स चन्तेपुरे आसि, झानागारं सुमापितं;

सो तत्थ पटिसल्लीनो [पटिसल्लानो (क.)], एको रहसि झायथ.

२८७. स राजा परिदेवेसि, पुत्तसोकेन अट्टितो;

एकपुत्तो चयं मय्हं, न च कामानि भुञ्जति.

२८८. को नु ख्वेत्थ [खेत्थ (सी. पी.)] उपायो सो, को वा जानाति किञ्चनं;

यो [को (सी. पी.)] मे पुत्तं पलोभेय्य, यथा कामानि पत्थये.

२८९. अहु कुमारी तत्थेव, वण्णरूपसमाहिता;

कुसला नच्चगीतस्स, वादिते च पदक्खिणा.

२९०. सा तत्थ उपसङ्कम्म, राजानं एतदब्रवि;

अहं खो नं पलोभेय्यं, सचे भत्ता भविस्सति.

२९१. तं तथावादिनिं राजा, कुमारिं एतदब्रवि;

त्वञ्ञेव नं पलोभेहि, तव भत्ता भविस्सति.

२९२. सा च अन्तेपुरं गन्त्वा, बहुं कामुपसंहितं;

हदयङ्गमा पेमनीया, चित्रा गाथा अभासथ.

२९३. तस्सा च गायमानाय, सद्दं सुत्वान नारिया;

कामच्छन्दस्स उप्पज्जि, जनं सो परिपुच्छथ.

२९४. कस्सेसो सद्दो को वा सो, भणति उच्चावचं बहुं;

हदयङ्गमं पेमनीयं, अहो [अथो (सी. पी.)] कण्णसुखं मम.

२९५. एसा खो पमदा देव, खिड्डा एसा अनप्पिका [अनप्पका (क.)];

सचे त्वं कामे भुञ्जेय्य, भिय्यो भिय्यो छादेय्यु तं.

२९६. इङ्घ आगच्छतोरेन [आगच्छतोरेनं (क.) आगच्छतु + ओरेन], अविदूरम्हि गायतु;

अस्समस्स समीपम्हि, सन्तिके मय्हं गायतु.

२९७. तिरोकुट्टम्हि गायित्वा, झानागारम्हि पाविसि;

बन्धि नं [भन्धितुं (स्या. क.)] अनुपुब्बेन, आरञ्ञमिव कुञ्जरं.

२९८. तस्स [तस्सा (स्या.)] कामरसं ञत्वा, इस्साधम्मो अजायथ;

‘‘अहमेव कामे भुञ्जेय्यं, मा अञ्ञो पुरिसो अहु’’.

२९९. ततो असिं गहेत्वान, पुरिसे हन्तुं उपक्कमि;

अहमेवेको भुञ्जिस्सं, मा अञ्ञो पुरिसो सिया.

३००. ततो जानपदा सब्बे, विक्कन्दिंसु समागता;

पुत्तो त्यायं महाराज, जनं हेठेत्यदूसकं.

३०१. तञ्च राजा विवाहेसि [निवाहेसि (स्या.), विहाहेसि (पी.)], सम्हा रट्ठा च [रट्ठातो (सी. पी.), रट्ठतो (क.)] खत्तियो;

यावता विजितं मय्हं, न ते वत्थब्ब [वत्तब्ब (सी. पी.)] तावदे.

३०२. ततो सो भरियमादाय, समुद्दं उपसङ्कमि;

पण्णसालं करित्वान, वनमुञ्छाय पाविसि.

३०३. अथेत्थ इसि मागच्छि, समुद्दं उपरूपरि;

सो तस्स गेहं पावेक्खि, भत्तकाले उपट्ठिते.

३०४. तञ्च भरिया पलोभेसि, पस्स याव सुदारुणं;

चुतो सो ब्रह्मचरियम्हा, इद्धिया परिहायथ.

३०५. राजपुत्तो च उञ्छातो, वनमूलफलं बहुं;

सायं काजेन [काचेन (पी.)] आदाय, अस्समं उपसङ्कमि.

३०६. इसी च खत्तियं दिस्वा, समुद्दं उपसङ्कमि;

‘‘वेहायसं गमिस्स’’न्ति, सीदते सो महण्णवे.

३०७. खत्तियो च इसिं दिस्वा, सीदमानं महण्णवे;

तस्सेव अनुकम्पाय, इमा गाथा अभासथ.

३०८. अभिज्जमाने वारिस्मिं, सयं आगम्म इद्धिया;

मिस्सीभावित्थिया गन्त्वा, संसीदसि महण्णवे.

३०९. आवट्टनी महामाया, ब्रह्मचरियविकोपना;

सीदन्ति नं विदित्वान, आरका परिवज्जये.

३१०. अनला मुदुसम्भासा, दुप्पूरा ता नदीसमा;

सीदन्ति नं विदित्वान, आरका परिवज्जये.

३११. यं एता उपसेवन्ति, छन्दसा वा धनेन वा;

जातवेदोव सं ठानं, खिप्पं अनुदहन्ति नं.

३१२. खत्तियस्स वचो सुत्वा, इसिस्स निब्बिदा अहु;

लद्धा पोराणकं मग्गं, गच्छते सो विहायसं.

३१३. खत्तियो च इसिं दिस्वा, गच्छमानं विहायसं;

संवेगं अलभी धीरो, पब्बज्जं समरोचयि.

३१४. ततो सो पब्बजित्वान, कामरागं विराजयि;

कामरागं विराजेत्वा, ब्रह्मलोकूपगो अहूति.

महापलोभनजातकं एकादसमं.