४९८. चित्तसम्भूतजातकं (२)
२४. सब्बं नरानं सफलं सुचिण्णं, न कम्मुना किञ्चन मोघमत्थि;
पस्सामि सम्भूतं महानुभावं, सकम्मुना पुञ्ञफलूपपन्नं.
२५. सब्बं नरानं सफलं सुचिण्णं, न कम्मुना किञ्चन मोघमत्थि;
कच्चिन्नु चित्तस्सपि एवमेवं, इद्धो मनो तस्स यथापि मय्हं.
२६. सब्बं नरानं सफलं सुचिण्णं, न कम्मुना किञ्चन मोघमत्थि;
चित्तम्पि जानाहि [चित्तं विजानाहि (सी. पी.)] तथेव देव, इद्धो मनो तस्स यथापि तुय्हं.
२७. भवं नु चित्तो सुतमञ्ञतो ते, उदाहु ते कोचि नं एतदक्खा;
गाथा सुगीता न ममत्थि कङ्खा, ददामि ते गामवरं सतञ्च.
२८. न चाहं चित्तो सुतमञ्ञतो मे, इसी च मे एतमत्थं असंसि;
‘‘गन्त्वान रञ्ञो पटिगाहि [पटिगायि (स्या. क.), पटिगाय (?)] गाथं, अपि ते वरं अत्तमनो ददेय्य’’ [अपि नु ते वरं अत्तमनो ददेय्य (स्या.), अपि नु ते अत्तमनो वरं ददे (क.)].
२९. योजेन्तु वे राजरथे, सुकते चित्तसिब्बने;
कच्छं नागानं बन्धथ, गीवेय्यं पटिमुञ्चथ.
३०. आहञ्ञन्तु [आहञ्ञरे (स्या.)] भेरिमुदिङ्गसङ्खे [सङ्खा (स्या.)], सीघानि यानानि च योजयन्तु;
अज्जेवहं अस्समं तं गमिस्सं, यत्थेव दक्खिस्समिसिं निसिन्नं.
३१. सुलद्धलाभो वत मे अहोसि, गाथा सुगीता परिसाय मज्झे;
स्वाहं इसिं सीलवतूपपन्नं, दिस्वा पतीतो सुमनोहमस्मि.
३२. आसनं उदकं पज्जं, पटिग्गण्हातु नो भवं;
अग्घे भवन्तं पुच्छाम, अग्घं कुरुतु नो भवं.
३३. रम्मञ्च ते आवसथं करोन्तु, नारीगणेहि परिचारयस्सु;
करोहि ओकासमनुग्गहाय, उभोपि मं इस्सरियं करोम.
३४. दिस्वा फलं दुच्चरितस्स राज, अथो सुचिण्णस्स महाविपाकं;
अत्तानमेव पटिसंयमिस्सं, न पत्थये पुत्त [पुत्तं (सी. पी.)] पसुं धनं वा.
३५. दसेविमा वस्सदसा, मच्चानं इध जीवितं;
अपत्तञ्ञेव तं ओधिं, नळो छिन्नोव सुस्सति.
३६. तत्थ का नन्दि का खिड्डा, का रती का धनेसना;
किं मे पुत्तेहि दारेहि, राज मुत्तोस्मि बन्धना.
३७. सोहं एवं पजानामि [सो अहं सुप्पजानामि (सी. पी.)], मच्चु मे नप्पमज्जति;
अन्तकेनाधिपन्नस्स, का रती का धनेसना.
३८. जाति नरानं अधमा जनिन्द, चण्डालयोनि द्विपदाकनिट्ठा [दिपदाकनिट्ठा (सी. पी.)];
सकेहि कम्मेहि सुपापकेहि, चण्डालगब्भे [चण्डालिगब्भे (स्या.)] अवसिम्ह पुब्बे.
३९. चण्डालाहुम्ह अवन्तीसु, मिगा नेरञ्जरं पति;
उक्कुसा नम्मदातीरे [रम्मदातीरे (स्या. क.)], त्यज्ज ब्राह्मणखत्तिया.
४०. उपनीयति जीवितमप्पमायु, जरूपनीतस्स न सन्ति ताणा;
करोहि पञ्चाल ममेत [ममेव (स्या. क.)] वाक्यं, माकासि कम्मानि दुक्खुद्रयानि.
४१. उपनीयति जीवितमप्पमायु, जरूपनीतस्स न सन्ति ताणा;
करोहि पञ्चाल ममेत वाक्यं, माकासि कम्मानि दुक्खप्फलानि.
४२. उपनीयति जीवितमप्पमायु, जरूपनीतस्स न सन्ति ताणा;
करोहि पञ्चाल ममेत वाक्यं, माकासि कम्मानि रजस्सिरानि.
४३. उपनीयति जीवितमप्पमायु, वण्णं जरा हन्ति नरस्स जिय्यतो;
करोहि पञ्चाल ममेत वाक्यं, माकासि कम्मं निरयूपपत्तिया.
४४. अद्धा हि सच्चं वचनं तवेतं, यथा इसी भाससि एवमेतं;
कामा च मे सन्ति अनप्परूपा, ते दुच्चजा मादिसकेन भिक्खु.
४५. नागो यथा पङ्कमज्झे ब्यसन्नो, पस्सं थलं नाभिसम्भोति गन्तुं;
एवम्पहं [एवमहं (स्या.)] कामपङ्के ब्यसन्नो, न भिक्खुनो मग्गमनुब्बजामि.
४६. यथापि माता च पिता च पुत्तं, अनुसासरे किन्ति सुखी भवेय्य;
एवम्पि मं त्वं अनुसास भन्ते, यथा चिरं [यमाचरं (सी. पी. क. अट्ठ.)] पेच्च सुखी भवेय्यं.
४७. नो चे तुवं उस्सहसे जनिन्द, कामे इमे मानुसके पहातुं;
धम्मिं [धम्मं (सी. पी.)] बलिं पट्ठपयस्सु राज, अधम्मकारो तव [अधम्मकारो च ते (सी. स्या. पी.)] माहु रट्ठे.
४८. दूता विधावन्तु दिसा चतस्सो, निमन्तका समणब्राह्मणानं;
ते अन्नपानेन उपट्ठहस्सु, वत्थेन सेनासनपच्चयेन च.
४९. अन्नेन पानेन पसन्नचित्तो, सन्तप्पय समणब्राह्मणे च;
दत्वा च भुत्वा च यथानुभावं, अनिन्दितो सग्गमुपेहि [मुपेति (पी. क.)] ठानं.
५०. सचे च तं राज मदो सहेय्य, नारीगणेहि परिचारयन्तं;
इममेव गाथं मनसी करोहि, भासेसि [भासेहि (स्या. पी. क.)] चेनं परिसाय मज्झे.
५१. अब्भोकाससयो जन्तु, वजन्त्या खीरपायितो;
परिकिण्णो सुवानेहि [सुपिनेहि (सी. पी.)], स्वाज्ज राजाति वुच्चतीति.
चित्तसम्भूतजातकं दुतियं.