४९८. चित्तसम्भूतजातकं (२)

२४. सब्बं नरानं सफलं सुचिण्णं, न कम्मुना किञ्चन मोघमत्थि;

पस्सामि सम्भूतं महानुभावं, सकम्मुना पुञ्ञफलूपपन्नं.

२५. सब्बं नरानं सफलं सुचिण्णं, न कम्मुना किञ्चन मोघमत्थि;

कच्चिन्नु चित्तस्सपि एवमेवं, इद्धो मनो तस्स यथापि मय्हं.

२६. सब्बं नरानं सफलं सुचिण्णं, न कम्मुना किञ्चन मोघमत्थि;

चित्तम्पि जानाहि [चित्तं विजानाहि (सी. पी.)] तथेव देव, इद्धो मनो तस्स यथापि तुय्हं.

२७. भवं नु चित्तो सुतमञ्ञतो ते, उदाहु ते कोचि नं एतदक्खा;

गाथा सुगीता न ममत्थि कङ्खा, ददामि ते गामवरं सतञ्च.

२८. न चाहं चित्तो सुतमञ्ञतो मे, इसी च मे एतमत्थं असंसि;

‘‘गन्त्वान रञ्ञो पटिगाहि [पटिगायि (स्या. क.), पटिगाय (?)] गाथं, अपि ते वरं अत्तमनो ददेय्य’’ [अपि नु ते वरं अत्तमनो ददेय्य (स्या.), अपि नु ते अत्तमनो वरं ददे (क.)].

२९. योजेन्तु वे राजरथे, सुकते चित्तसिब्बने;

कच्छं नागानं बन्धथ, गीवेय्यं पटिमुञ्चथ.

३०. आहञ्ञन्तु [आहञ्ञरे (स्या.)] भेरिमुदिङ्गसङ्खे [सङ्खा (स्या.)], सीघानि यानानि च योजयन्तु;

अज्जेवहं अस्समं तं गमिस्सं, यत्थेव दक्खिस्समिसिं निसिन्नं.

३१. सुलद्धलाभो वत मे अहोसि, गाथा सुगीता परिसाय मज्झे;

स्वाहं इसिं सीलवतूपपन्नं, दिस्वा पतीतो सुमनोहमस्मि.

३२. आसनं उदकं पज्जं, पटिग्गण्हातु नो भवं;

अग्घे भवन्तं पुच्छाम, अग्घं कुरुतु नो भवं.

३३. रम्मञ्च ते आवसथं करोन्तु, नारीगणेहि परिचारयस्सु;

करोहि ओकासमनुग्गहाय, उभोपि मं इस्सरियं करोम.

३४. दिस्वा फलं दुच्चरितस्स राज, अथो सुचिण्णस्स महाविपाकं;

अत्तानमेव पटिसंयमिस्सं, न पत्थये पुत्त [पुत्तं (सी. पी.)] पसुं धनं वा.

३५. दसेविमा वस्सदसा, मच्चानं इध जीवितं;

अपत्तञ्ञेव तं ओधिं, नळो छिन्नोव सुस्सति.

३६. तत्थ का नन्दि का खिड्डा, का रती का धनेसना;

किं मे पुत्तेहि दारेहि, राज मुत्तोस्मि बन्धना.

३७. सोहं एवं पजानामि [सो अहं सुप्पजानामि (सी. पी.)], मच्चु मे नप्पमज्जति;

अन्तकेनाधिपन्नस्स, का रती का धनेसना.

३८. जाति नरानं अधमा जनिन्द, चण्डालयोनि द्विपदाकनिट्ठा [दिपदाकनिट्ठा (सी. पी.)];

सकेहि कम्मेहि सुपापकेहि, चण्डालगब्भे [चण्डालिगब्भे (स्या.)] अवसिम्ह पुब्बे.

३९. चण्डालाहुम्ह अवन्तीसु, मिगा नेरञ्जरं पति;

उक्कुसा नम्मदातीरे [रम्मदातीरे (स्या. क.)], त्यज्ज ब्राह्मणखत्तिया.

४०. उपनीयति जीवितमप्पमायु, जरूपनीतस्स न सन्ति ताणा;

करोहि पञ्चाल ममेत [ममेव (स्या. क.)] वाक्यं, माकासि कम्मानि दुक्खुद्रयानि.

४१. उपनीयति जीवितमप्पमायु, जरूपनीतस्स न सन्ति ताणा;

करोहि पञ्चाल ममेत वाक्यं, माकासि कम्मानि दुक्खप्फलानि.

४२. उपनीयति जीवितमप्पमायु, जरूपनीतस्स न सन्ति ताणा;

करोहि पञ्चाल ममेत वाक्यं, माकासि कम्मानि रजस्सिरानि.

४३. उपनीयति जीवितमप्पमायु, वण्णं जरा हन्ति नरस्स जिय्यतो;

करोहि पञ्चाल ममेत वाक्यं, माकासि कम्मं निरयूपपत्तिया.

४४. अद्धा हि सच्चं वचनं तवेतं, यथा इसी भाससि एवमेतं;

कामा च मे सन्ति अनप्परूपा, ते दुच्चजा मादिसकेन भिक्खु.

४५. नागो यथा पङ्कमज्झे ब्यसन्नो, पस्सं थलं नाभिसम्भोति गन्तुं;

एवम्पहं [एवमहं (स्या.)] कामपङ्के ब्यसन्नो, न भिक्खुनो मग्गमनुब्बजामि.

४६. यथापि माता च पिता च पुत्तं, अनुसासरे किन्ति सुखी भवेय्य;

एवम्पि मं त्वं अनुसास भन्ते, यथा चिरं [यमाचरं (सी. पी. क. अट्ठ.)] पेच्च सुखी भवेय्यं.

४७. नो चे तुवं उस्सहसे जनिन्द, कामे इमे मानुसके पहातुं;

धम्मिं [धम्मं (सी. पी.)] बलिं पट्ठपयस्सु राज, अधम्मकारो तव [अधम्मकारो च ते (सी. स्या. पी.)] माहु रट्ठे.

४८. दूता विधावन्तु दिसा चतस्सो, निमन्तका समणब्राह्मणानं;

ते अन्नपानेन उपट्ठहस्सु, वत्थेन सेनासनपच्चयेन च.

४९. अन्नेन पानेन पसन्नचित्तो, सन्तप्पय समणब्राह्मणे च;

दत्वा च भुत्वा च यथानुभावं, अनिन्दितो सग्गमुपेहि [मुपेति (पी. क.)] ठानं.

५०. सचे च तं राज मदो सहेय्य, नारीगणेहि परिचारयन्तं;

इममेव गाथं मनसी करोहि, भासेसि [भासेहि (स्या. पी. क.)] चेनं परिसाय मज्झे.

५१. अब्भोकाससयो जन्तु, वजन्त्या खीरपायितो;

परिकिण्णो सुवानेहि [सुपिनेहि (सी. पी.)], स्वाज्ज राजाति वुच्चतीति.

चित्तसम्भूतजातकं दुतियं.