४८३. सरभमिगजातकं (१०)

१३४. आसीसेथेव [आसिंसेथेव (सी. स्या. पी.)] पुरिसो, न निब्बिन्देय्य पण्डितो;

पस्सामि वोहं अत्तानं, यथा इच्छिं तथा अहु.

१३५. आसीसेथेव पुरिसो, न निब्बिन्देय्य पण्डितो;

पस्सामि वोहं अत्तानं, उदका थलमुब्भतं.

१३६. वायमेथेव पुरिसो, न निब्बिन्देय्य पण्डितो;

पस्सामि वोहं अत्तानं, यथा इच्छिं तथा अहु.

१३७. वायमेथेव पुरिसो, न निब्बिन्देय्य पण्डितो;

पस्सामि वोहं अत्तानं, उदका थलमुब्भतं.

१३८. दुक्खूपनीतोपि नरो सपञ्ञो, आसं न छिन्देय्य सुखागमाय;

बहू हि फस्सा अहिता हिता च, अवितक्किता मच्चमुपब्बजन्ति [मच्चुमुपब्बजन्ति (क. सी. पी.), मच्चुमुपपज्जन्ति (स्या. क.) एत्थ ‘‘अवितक्कितापि फस्सो मच्चं जनं उपगच्छन्ती’’ति अत्थो].

१३९. अचिन्तितम्पि भवति, चिन्तितम्पि विनस्सति;

न हि चिन्तामया भोगा, इत्थिया पुरिसस्स वा.

१४०. सरभं गिरिदुग्गस्मिं, यं त्वं अनुसरी पुरे;

अलीनचित्तस्स तुवं, विक्कन्तमनुजीवसि [तव, विक्कन्तं जीवितं लभि (क.)].

१४१. यो तं विदुग्गा नरका समुद्धरि, सिलाय योग्गं सरभो करित्वा;

दुक्खूपनीतं मच्चुमुखा पमोचयि, अलीनचित्तं तं मिगं [तमेव (स्या. क.)] वदेसि.

१४२. किं त्वं नु [तुवन्नु (सी. पी.)] तत्थेव तदा अहोसि, उदाहु ते कोचि नं [तं (क.)] एतदक्खा;

विवट्टच्छद्दो नुसि सब्बदस्सी, ञाणं नु ते ब्राह्मण भिंसरूपं.

१४३. न चेवहं तत्थ तदा अहोसिं, न चापि मे कोचि नं [तं (क.)] एतदक्खा;

गाथापदानञ्च सुभासितानं, अत्थं तदानेन्ति जनिन्द धीरा.

१४४. आदाय पत्तिं [पत्तं (स्या.), पट्टिं (क.)] परविरियघातिं, चापे सरं किं विचिकिच्छसे तुवं;

नुन्नो [नुण्णो (क. सी. स्या.), तुण्णो (क.)] सरो सरभं हन्तु खिप्पं, अन्नञ्हि एतं वरपञ्ञ रञ्ञो.

१४५. अद्धा पजानामि अहम्पि एतं, अन्नं मिगो ब्राह्मण खत्तियस्स;

पुब्बे कतञ्च [पुब्बे च कतं (क.)] अपचायमानो, तस्मा मिगं सरभं नो हनामि.

१४६. नेसो मिगो महाराज, असुरेसो दिसम्पति;

एतं हन्त्वा मनुस्सिन्द, भवस्सु अमराधिपो.

१४७. सचे च राजा [राज (सी. स्या. पी.)] विचिकिच्छसे तुवं, हन्तुं मिगं सरभं सहायकं [सहायकं मे (सी. पी.)];

सपुत्तदारो नरवीरसेट्ठ [नरविरियसेट्ठ (सी. पी.)], गन्त्वा [गन्ता (सी. पी. अट्ठ.)] तुवं वेतरणिं यमस्स.

१४८. कामं अहं जानपदा च सब्बे, पुत्ता च दारा च सहायसङ्घा;

गच्छेमु तं वेतरणिं यमस्स, न त्वेव हञ्ञो मम पाणदो यो [पाणद’स्स (सी. स्या. पी.)].

१४९. अयं मिगो किच्छगतस्स मय्हं, एकस्स कत्ता विवनस्मि घोरे;

तं तादिसं पुब्बकिच्चं सरन्तो, जानं महाब्रह्मे कथं हनेय्यं.

१५०. मित्ताभिराधी चिरमेव जीव, रज्जं इमं धम्मगुणे [रज्जम्पिमं चस्स गणे (क.)] पसास;

नारीगणेहि परिचारियन्तो, मोदस्सु रट्ठे तिदिवेव वासवो.

१५१. अक्कोधनो निच्चपसन्नचित्तो, सब्बातिथी याचयोगो भवित्वा [पाहुनके करित्वा (स्या.), याचयोगो विदित्वा (क.)];

दत्वा च भुत्वा च यथानुभावं, अनिन्दितो सग्गमुपेहि ठानन्ति.

सरभमिगजातकं दसमं.

तेरसकनिपातं निट्ठितं.