४७४. अम्बजातकं (१)

१. अहासि [आहासि (?)] मे अम्बफलानि पुब्बे, अणूनि थूलानि च ब्रह्मचारि;

तेहेव मन्तेहि न दानि तुय्हं, दुमप्फला पातुभवन्ति ब्रह्मे.

२. नक्खत्तयोगं पटिमानयामि, खणं मुहुत्तञ्च मन्ते न पस्सं [खणं मुहुत्तं न मं तोसयन्ति (सी. पी.)];

नक्खत्तयोगञ्च खणञ्च लद्धा, अद्धाहरिस्सम्बफलं [अथाहरिस्सम्बफलं (सी. पी.)] पहूतं.

३. नक्खत्तयोगं न पुरे अभाणि, खणं मुहुत्तं न पुरे असंसि;

सयं हरी [अथाहरी (सी. स्या. पी.)] अम्बफलं पहूतं, वण्णेन गन्धेन रसेनुपेतं.

४. मन्ताभिजप्पेन पुरे हि [पुर’स्स (सी. पी.), पुरेपि (स्या.)] तुय्हं, दुमप्फला पातुभवन्ति ब्रह्मे;

स्वाज्ज न पारेसि जप्पम्पि मन्तं [जपम्पि मन्ते (सी. पी.)], अयं सो को नाम तवज्ज धम्मो.

५. चण्डालपुत्तो मम सम्पदासि, धम्मेन मन्ते पकतिञ्च संसि;

मा चस्सु मे पुच्छितो नामगोत्तं, गुय्हित्थो अत्थं [मा तं (सी. स्या. पी.)] विजहेय्य मन्तो [विजहेय्युमन्ता (स्या.)].

६. सोहं जनिन्देन जनम्हि पुट्ठो, मक्खाभिभूतो अलिकं अभाणिं;

‘‘मन्ता इमे ब्राह्मणस्सा’’ति मिच्छा, पहीनमन्तो कपणो रुदामि.

७. एरण्डा पुचिमन्दा वा, अथ वा पालिभद्दका;

मधुं मधुत्थिको विन्दे, सो हि तस्स दुमुत्तमो.

८. खत्तिया ब्राह्मणा वेस्सा, सुद्दा चण्डालपुक्कुसा;

यम्हा धम्मं विजानेय्य, सो हि तस्स नरुत्तमो.

९. इमस्स दण्डञ्च वधञ्च दत्वा, गले गहेत्वा खलयाथ [बलयाथ (स्या.), गलयाथ (क.)] जम्मं;

यो उत्तमत्थं कसिरेन लद्धं, मानातिमानेन विनासयित्थ.

१०. यथा समं मञ्ञमानो पतेय्य, सोब्भं गुहं नरकं पूतिपादं;

रज्जूति वा अक्कमे कण्हसप्पं, अन्धो यथा जोतिमधिट्ठहेय्य;

एवम्पि मं त्वं खलितं सपञ्ञ [सपञ्ञा (पी.)], पहीनमन्तस्स पुनप्पदाहि [पुन सम्पदाहि (स्या.), पुनप्पसीद (सी. पी.)].

११. धम्मेन मन्तं [मन्ते (सी. स्या. पी.)] तव सम्पदासिं, तुवम्पि धम्मेन [त्वम्पि धम्मेनेव (क.)] परिग्गहेसि;

पकतिम्पि ते अत्तमनो असंसिं, धम्मे ठितं तं [पतिट्ठं (क.)] न जहेय्य मन्तो.

१२. यो बाल मन्तं [बलमन्तं (क.)] कसिरेन लद्धं, यं दुल्लभं अज्ज मनुस्सलोके;

किञ्चापि लद्धा जीवितुं अप्पपञ्ञो [किच्छा लद्धं जीविकं अप्पपञ्ञो (सी. स्या.), कच्छापि लद्धा जीविकं अप्पञ्ञ (पी.)], विनासयी अलिकं भासमानो.

१३. बालस्स मूळ्हस्स अकतञ्ञुनो च, मुसा भणन्तस्स असञ्ञतस्स;

मन्ते मयं तादिसके न देम, कुतो मन्ता गच्छ न मय्ह रुच्चसीति.

अम्बजातकं पठमं.