४६५. भद्दसालजातकं (२)

१३. का त्वं सुद्धेहि वत्थेहि, अघे वेहायसं [वेहासयं (सी. पी.)] ठिता;

केन त्यास्सूनि वत्तन्ति, कुतो तं भयमागतं.

१४. तवेव देव विजिते, भद्दसालोति मं विदू;

सट्ठि [सट्ठिं (सी. पी.)] वस्ससहस्सानि, तिट्ठतो पूजितस्स मे.

१५. कारयन्ता नगरानि, अगारे च दिसम्पति;

विविधे चापि पासादे, न मं ते अच्चमञ्ञिसुं;

यथेव मं ते पूजेसुं, तथेव त्वम्पि पूजय.

१६. तं इवाहं [तञ्च अहं (सी. स्या. पी.)] न पस्सामि, थूलं कायेन ते दुमं;

आरोहपरिणाहेन, अभिरूपोसि जातिया.

१७. पासादं कारयिस्सामि, एकत्थम्भं मनोरमं;

तत्थ तं उपनेस्सामि, चिरं ते यक्ख जीवितं.

१८. एवं चित्तं उदपादि, सरीरेन विनाभावो;

पुथुसो मं विकन्तित्वा, खण्डसो अवकन्तथ.

१९. अग्गे च छेत्वा मज्झे च, पच्छा मूलम्हि छिन्दथ [मूलञ्च छिन्दथ (सी.), मूलं विछिन्दथ (पी.)];

एवं मे छिज्जमानस्स, न दुक्खं मरणं सिया.

२०. हत्थपादं [हत्थपादे (क.)] यथा छिन्दे [छिन्ने (क.)], कण्णनासञ्च जीवतो;

ततो पच्छा सिरो छिन्दे, तं दुक्खं मरणं सिया.

२१. सुखं नु खण्डसो छिन्नं, भद्दसालवनप्पति;

किं हेतु किं उपादाय, खण्डसो छिन्नमिच्छसि.

२२. यञ्च हेतुमुपादाय, हेतुं धम्मूपसंहितं;

खण्डसो छिन्नमिच्छामि, महाराज सुणोहि मे.

२३. ञाती मे सुखसंवद्धा, मम पस्से निवातजा;

तेपिहं उपहिंसेय्यं, परेसं असुखोचितं.

२४. चेतेय्यरूपं [चेतब्बरूपं (सी. पी.)] चेतेसि, भद्दसालवनप्पति;

हितकामोसि ञातीनं, अभयं सम्म दम्मि तेति.

भद्दसालजातकं दुतियं.