४६१. दसरथजातकं (७)

८४. एथ लक्खण सीता च, उभो ओतरथोदकं;

एवायं भरतो आह, ‘‘राजा दसरथो मतो’’.

८५. केन रामप्पभावेन, सोचितब्बं न सोचसि;

पितरं कालकतं [कालङ्कतं (क.)] सुत्वा, न तं पसहते दुखं.

८६. यं न सक्का निपालेतुं, पोसेन लपतं बहुं;

स किस्स विञ्ञू मेधावी, अत्तानमुपतापये.

८७. दहरा च हि वुद्धा च [ये वुद्धा (सी. अट्ठ.), ये वुड्ढा (स्या.)], ये बाला ये च पण्डिता;

अड्ढा चेव दलिद्दा च, सब्बे मच्चुपरायणा.

८८. फलानमिव पक्कानं, निच्चं पतनतो भयं;

एवं जातान मच्चानं, निच्च मरणतो भयं.

८९. सायमेके न दिस्सन्ति, पातो दिट्ठा बहुज्जना;

पातो एके न दिस्सन्ति, सायं दिट्ठा बहुज्जना.

९०. परिदेवयमानो चे, किञ्चिदत्थं उदब्बहे;

सम्मूळ्हो हिंसमत्तानं, कयिरा तं विचक्खणो.

९१. किसो विवण्णो भवति, हिंसमत्तानमत्तनो [मत्तना (सी. अट्ठ. सु. नि. ५९०)];

न तेन पेता पालेन्ति, निरत्था परिदेवना.

९२. यथा सरणमादित्तं, वारिना परिनिब्बये [वारिनावनिब्बापये (स्या. क.)];

एवम्पि धीरो सुतवा, मेधावी पण्डितो नरो;

खिप्पमुप्पतितं सोकं, वातो तूलंव धंसये.

९३. मच्चो एकोव [एकोव मच्चो (सी. स्या. पी.)] अच्चेति, एकोव जायते कुले;

संयोगपरमात्वेव, सम्भोगा सब्बपाणिनं.

९४. तस्मा हि धीरस्स बहुस्सुतस्स, सम्पस्सतो लोकमिमं परञ्च;

अञ्ञाय धम्मं हदयं मनञ्च, सोका महन्तापि न तापयन्ति.

९५. सोहं दस्सञ्च भोक्खञ्च, भरिस्सामि च [सोहं यसञ्च भोगञ्च, भरियापि च (स्या. क.)] ञातके;

सेसञ्च पालयिस्सामि, किच्चमेतं [किच्चमेवं (पी.)] विजानतो.

९६. दस वस्ससहस्सानि, सट्ठि वस्ससतानि च;

कम्बुगीवो महाबाहु, रामो रज्जमकारयीति.

दसरथजातकं सत्तमं.