४६२. संवरजातकं (८)

९७. जानन्तो नो महाराज, तव सीलं जनाधिपो;

इमे कुमारे पूजेन्तो, न तं केनचि मञ्ञथ.

९८. तिट्ठन्ते नो महाराजे, अदु [आदु (सी. पी.), आदू (स्या.)] देवे दिवङ्गते;

ञाती तं समनुञ्ञिंसु, सम्पस्सं अत्थमत्तनो.

९९. केन संवरवत्तेन, सञ्जाते अभितिट्ठसि;

केन तं नातिवत्तन्ति, ञातिसङ्घा समागता.

१००. न राजपुत्त उसूयामि [राजपुत्त नुस्सुय्यामि (क.)], समणानं महेसिनं;

सक्कच्चं ते नमस्सामि, पादे वन्दामि तादिनं.

१०१. ते मं धम्मगुणे युत्तं, सुस्सूसमनुसूयकं;

समणा मनुसासन्ति [समनुसासन्ति (सी. स्या. पी.)], इसी धम्मगुणे रता.

१०२. तेसाहं वचनं सुत्वा, समणानं महेसिनं;

न किञ्चि अतिमञ्ञामि, धम्मे मे निरतो मनो.

१०३. हत्थारोहा अनीकट्ठा, रथिका पत्तिकारका;

तेसं [तेसु (पी.)] नप्पटिबन्धामि, निविट्ठं [निबद्धं (सी. पी.)] भत्तवेतनं.

१०४. महामत्ता च मे अत्थि, मन्तिनो परिचारका;

बाराणसिं वोहरन्ति, बहुमंससुरोदकं.

१०५. अथोपि वाणिजा फीता, नानारट्ठेहि आगता;

तेसु मे विहिता रक्खा, एवं जानाहुपोसथ.

१०६. धम्मेन किर ञातीनं, रज्जं कारेहि संवर;

मेधावी पण्डितो चासि [चापि (सी. पी.)], अथोपि ञातिनं हितो.

१०७. तं तं ञातिपरिब्यूळ्हं, नानारतनमोचितं;

अमित्ता नप्पसहन्ति, इन्दंव असुराधिपोति.

संवरजातकं अट्ठमं.