४५२. भूरिपञ्ञजातकं (१४)

१४५. सच्चं किर त्वं अपि [त्वम्पि (सी.), तुवम्पि (स्या.), त्वं असि (क.)] भूरिपञ्ञ, या तादिसी सीरि धिती मती च;

न तायतेभाववसूपनितं, यो यवकं भुञ्जसि अप्पसूपं.

१४६. सुखं दुक्खेन परिपाचयन्तो, काला कालं विचिनं छन्दछन्नो;

अत्थस्स द्वारानि अवापुरन्तो, तेनाहं तुस्सामि यवोदनेन.

१४७. कालञ्च ञत्वा अभिजीहनाय, मन्तेहि अत्थं परिपाचयित्वा;

विजम्भिस्सं सीहविजम्भितानि, तायिद्धिया दक्खसि मं पुनापि.

१४८. सुखीपि हेके [सुखी हि एके (सी.), सुखीति हेके (?)] न करोन्ति पापं, अवण्णसंसग्गभया पुनेके;

पहू समानो विपुलत्थचिन्ती, किंकारणा मे न करोसि दुक्खं.

१४९. न पण्डिता अत्तसुखस्स हेतु, पापानि कम्मानि समाचरन्ति;

दुक्खेन फुट्ठा खलितापि सन्ता, छन्दा च दोसा न जहन्ति धम्मं.

१५०. येन केनचि वण्णेन, मुदुना दारुणेन वा;

उद्धरे दीनमत्तानं, पच्छा धम्मं समाचरे.

१५१. यस्स रुक्खस्स छायाय, निसीदेय्य सयेय्य वा;

न तस्स साखं भञ्जेय्य, मित्तदुब्भो हि पापको.

१५२. यस्सापि [यस्स हि (सी. क.)] धम्मं पुरिसो [मनुजो (सी.)] विजञ्ञा, ये चस्स कङ्खं विनयन्ति सन्तो;

तं हिस्स दीपञ्च परायनञ्च, न तेन मेत्तिं जरयेथ पञ्ञो.

१५३. अलसो गिही कामभोगी न साधु, असञ्ञतो पब्बजितो न साधु;

राजा न साधु अनिसम्मकारी, यो पण्डितो कोधनो तं न साधु.

१५४. निसम्म खत्तियो कयिरा, नानिसम्म दिसम्पति;

निसम्मकारिनो राज, यसो कित्ति च वड्ढतीति.

भूरिपञ्ञजातकं चुद्दसमं.