४४०. कण्हजातकं (२)

११. कण्हो वतायं पुरिसो, कण्हं भुञ्जति भोजनं;

कण्हे भूमिपदेसस्मिं, न मय्हं मनसो पियो.

१२. न कण्हो तचसा होति, अन्तोसारो हि ब्राह्मणो;

यस्मिं पापानि कम्मानि, स वे कण्हो सुजम्पति.

१३. एतस्मिं ते सुलपिते, पतिरूपे सुभासिते;

वरं ब्राह्मण ते दम्मि, यं किञ्चि मनसिच्छसि.

१४. वरञ्चे मे अदो सक्क, सब्बभूतानमिस्सर;

सुनिक्कोधं सुनिद्दोसं, निल्लोभं वुत्तिमत्तनो;

निस्नेहमभिकङ्खामि, एते मे चतुरो वरे.

१५. किं नु कोधे वा [कोधेव (सी. पी.)] दोसे वा, लोभे स्नेहे च ब्राह्मण;

आदीनवं त्वं पस्ससि [सम्पस्ससि (सी. पी.)], तं मे अक्खाहि पुच्छितो.

१६. अप्पो हुत्वा बहु होति, वड्ढते सो अखन्तिजो;

आसङ्गी बहुपायासो, तस्मा कोधं न रोचये.

१७. दुट्ठस्स फरुसा [पठमा (पी. सी. निय्य)] वाचा, परामासो अनन्तरा;

ततो पाणि ततो दण्डो, सत्थस्स परमा गति [परामसति (क.)];

दोसो कोधसमुट्ठानो, तस्मा दोसं न रोचये.

१८. आलोपसाहसाकारा [सहसाकारा (सी. स्या. पी.)], निकती वञ्चनानि च;

दिस्सन्ति लोभधम्मेसु, तस्मा लोभं न रोचये.

१९. स्नेहसङ्गथिता [सङ्गधिता (क.), सङ्गन्तिता (स्या.)] गन्था, सेन्ति मनोमया पुथू;

ते भुसं उपतापेन्ति, तस्मा स्नेहं न रोचये.

२०. एतस्मिं ते सुलपिते, पतिरूपे सुभासिते;

वरं ब्राह्मण ते दम्मि, यं किञ्चि मनसिच्छसि.

२१. वरञ्चे मे अदो सक्क, सब्बभूतानमिस्सर;

अरञ्ञे मे विहरतो, निच्चं एकविहारिनो;

आबाधा मा [न (स्या. पी.)] उप्पज्जेय्युं, अन्तरायकरा भुसा.

२२. एतस्मिं ते सुलपिते, पतिरूपे सुभासिते;

वरं ब्राह्मण ते दम्मि, यं किञ्चि मनसिच्छसि.

२३. वरञ्चे मे अदो सक्क, सब्बभूतानमिस्सर;

न मनो वा सरीरं वा, मं-कते सक्क कस्सचि;

कदाचि उपहञ्ञेथ, एतं सक्क वरं वरेति.

कण्हजातकं दुतियं.